Jakiś czas temu miałam problemy z bardzo głośnymi sąsiadami z sąsiedniej klatki. Organizowali tak głośne imprezy, że ściana pomiędzy naszymi mieszkaniami drżała. Pewnej nocy nad ranem tak się tym wkurzyłam, że zaprosiłam patrol Policji. Czyli, mogę to tak nazwać, nastąpiła wizja lokalna. W moim mieszkaniu było tak głośno, jakbym to ja odtwarzała muzykę. Przy czym sąsiedzi mają gust muzyczny zupełnie inny od mojego. Był to dodatkowy element, który mnie wkurzył. Z metalami bym się inaczej dogadała.

Jak zwykle w takich sytuacjach, policjant i urocza policjantka sporządzili notatkę służbową. Po kolejnym moim e-mailu do Dzielnicowego, bo imprezy trwały dalej, sąsiedzi się uspokoili. Jak rozumiem sprawa przybrała tok na tyle oficjalny, że do sąsiadów dotarło, że nie są bezkarni i że nie należy się tak zachowywać. Wcześniejsze działania przez Spółdzielnię i moje skargi na nich nie przyniosły skutku.

A dlaczego o tym piszę? Oczywiście warto, żeby ludzie wiedzieli, jak sobie radzić z takimi sąsiadami, ale też ta wizja lokalna ma znaczenie dla moich spraw osobistych. Dowiedziałam się, że Barbara rozpowiada, że w tamtym okresie Roman mieszkał u mnie i że moje opowieści o głośnych sąsiadach pochodzą z moich urojeń. Wizja lokalna Policji temu przeczy, policjanci żadnego faceta u mnie nie widzieli, specjalne im na to zwróciłam uwagę. Tak samo słowom schizofreniczki przeczy historia moich sąsiadów, którzy mają swoją teczkę na Policji i wobec których wyciągnięto konsekwencje.

Policja dokładnie widziała, że mieszkam sama i że sąsiedzi są głośni. Same słowa wariatki Barbary nie wystarczą, żeby mnie do związku z Romanem zmusić, a wszystkie osoby, które zostały przez nią na tyle uwiedzione, że mi nie wierzą, stały się moimi osobistymi wrogami w fandomie. Ani Barbara „nas” (czyli niby mnie z Romanem) u mnie nie odwiedzała, ani nikt z tej schizofrenicznej rodziny nie był na naszym ślubie.

Wypraszam sobie takie opowieści o mnie.

Podejrzewam, że wiecie, o kim – jako moim osobistym wrogu w fandomie – mówię.