Zgodnie z tym, co pamiętam, Ravn został zabity w roku 1988. Dzień potem, zaraz gdy dostałam te smutne wieści, zostałam zaatakowana przez schizofreników oraz klub z Warszawy. To spowodowało amnezję, którą martwiło się wiele osób ze światowego fandomu oraz moi przyjaciele metale.

Jestem zmuszona kilka rzeczy wyjaśnić wprost. Dr B. nigdy mi nie pomógł, tylko zniszczył, kierując się urojeniami swojej schizofrenicznej kochanki, Renaty, z którą nie jestem w żaden sposób związana i z którą się nie kontaktuję. Roman nie jest Krukiem, czyli Ravnem. Nikt z jego grona nie miał prawa reprezentować mnie gdziekolwiek, szczególnie nie przed Bretem, czy – co jeszcze gorsze – rodziną Ravna.

Roman nie jest Norwegiem. Jego opowieści o norweskim szlachectwie to schizofreniczne wymysły oparte na historii mojego Taty. Roman nie jest bogaczem. Pieniądze, które rozdaje, to kasa, którą wyłudził (między innymi od rodziny Ravna), podając się za kogoś innego, niż jest w rzeczywistości. Jest to bardzo częste zagranie, które jest znane psychologom, szczególnie profilerom. Schizofrenicy są zawodowymi oszustami, kierującymi się chęcią przejęcia kasy, bo uważają, że mają do wszystkiego prawo.

Nie jestem bogata. Żyję tylko z tego, co sama zarobię. Szczodre karmienie fandomowych schizofreników, którzy ze swoim gangiem przybyli z mojej podstawówki, jest bezsensowne. Nadzieja, że mi pomogą i przekażą chociaż część kasy, jest czymś, co wywołuje u mnie spazmy ze śmiechu. Nie to po schizofrenicy kradną i oszukują, aby pomagać swoim ofiarom, które umiejętnie izolują i pozbawiają możliwości mówienia za siebie. Jako studentka czytałam wszystko, co się dało na temat schizofreników i jeśli ktoś wątpi, to może poprosić Michała o podanie naukowych źródeł na poparcie moich stwierdzeń. Idiota ma moje notatki oraz kopię tego, co miało być moją pracą magisterską z psychologii klinicznej. Niestety straciłam pamięć po kolejnych atakach wariatów i nie mogłam tego obronić.

Zanim mnie schizofrenicy ponownie zaatakowali wraz z panem B. i straciłam pamięć, udało mi się dotrzeć dzięki moich prawdziwym przyjaciołom do Breta i rodziny Ravna. Obie te strony natychmiast zakręciły schizofrenikom kurki z szerokim strumieniem pieniędzy, które wariaci dostawali, podajac się za moją rodzinę.

Kolejny bardzo bolejny epizod amnezji z powodów psychologicznych (ataki schizofreników takie problemy z pamiecią wywołują) sprawił, że straciłam kontakt z wieloma osobami. Dr B. bardzo brutalnie przeprowadził u mnie ponowne pranie mózgu i zaprogramował moje działania zgodnie z życzeniami schizofreników. A przynajmniej tak rozumiem tę sytuację. Naprawdę nie należało mnie zastraszać i wmawiać, że mam słuchać tylko Romana i robić tylko to, co on chce. Zostałam zmanipulowana i zniszczona.

Prawdziwy psychoterapeuta i profiler z trudnością mnie uratowali po tych sesjach przed samobójstwem. Byłam w tak złym stanie, że możliwe było tylko powolne wyciąganie mnie z syndromu sztokholmskiego. Zniszczono mi wtedy ostatnie szanse na założenie rodziny.

A całe zło, jakie mi wyrządzono, odbyło się przy oklaskach debili z Avangardy, która jako „klub” „opiekuje się mną” od roku, w którym zabito Ravna.

Powtórzę po raz ostatni – to nie jest mój klub. To nie jest mój klub od 1988 roku. To są osoby, które zniszczyły mnie już w podstawówce i cyklicznie powtarzają swoje akcje, które mają na celu zamknięcie mi ust. Wiem od kogo ciągnęli kasę, udając moją rodzinę, w latach siedemdziesiątych. Wiem też o innych wyłudzeniach. Nie mogłam wtedy dobić się z informacją, że są to oszuści. Teraz mam ten blog, więc bardzo proszę, nie dawajcie im już więcej kasy, myśląc, że są to moi bliscy, bo inaczej nie będą się leczyć, a już podstawówce trafiliby do szpitala, ale zaczął ich ratować ich doktor B. oraz różne głupy z fandomu.

Z ich powodu nigdy nie nazywajcie warszawskiego klubu fantastyki „moim klubem”. Nie oddam mojego mieszkania Renacie, bo do niej nie należy. Stwierdzenia o naszym pokrewieństwie i wysuwanie pretensji wobec mojej własności to efekt nie leczonej schizofrenii.

Bardzo mi przykro, że nikt z klubu niereagował wcześniej na moje skargi wobec tych schizofreników. Po bullyingu, który trwa całe moje życie, nawet nie przyjmę żadnych przeprosin. Klub może sobie darować wędrówki do mojej pracy. Już to przerabialiśmy przed pandemią i mam dokładnie takie same zdanie na temat schizofreników z mojej podstawówki oraz klubu jak poprzednio.

W Warszawie nie ma klubu fantastyki, a przynajmniej takie jest moje zdanie, którego już nie zmienię. Zbyt wiele już było prób uleczenia sytuacji w klubie i wyjaśnienia, kto jest kim. Odniosłam niezasłużenie takie rany psychiczne, że już niczego nie wybaczę. Są rzeczy, których się nie daruje. Dorośli to wiedzą. A klubem nadal rządzą niedojrzałe dzieci.

Plagiatorce też niczego nie daruję. Pizda nie będzie wydawać powieści opartych na moich konspektach. Już jako dziecko była ostrzegana, aby nie brała od schizofreników niczego z ukradzionej mi torby.

To chyba zamyka wątek, „czy chcę być w klubie”. Oczywiście, że nie. Odpierdolcie się ode mnie, tylko o to żarliwie proszę 🙂

Jak już wcześniej wspomniałam, prześladuje mnie od podstawówki schizofrenik, który twierdzi, że jest moim mężem. I jak to schizofrenicy atakuje mnie wkurzony, że nie potwierdzam jego urojeń. Każdy taki atak kończy się moją amnezją, bo w takim stopniu straumatyzować potrafią schizofrenicy oraz ich enablerzy. Byłam poddawana też praniu mózgu, w czasie którego byłam uczona, co mam myśleć, co pamiętać i co mi wolno mówić. Mam tego pecha, że krewna prześladującego mnie schizofrenika, którą poznałam w podstawówce, została kochanką pewnego fandomowego psychiatry, którego będę od tej pory nazywać polskim Voglem, od postaci z Dextera.

Fikcyjny Vogel jest psychiatrą, która chroni i kryje (w serialu jest to kobieta) seryjnego mordercę, Dextera. Wychowała go wręcz w przekonaniu, że ma prawo zabijać. Siostra Dextera, która nie ma pojęcia o jego dodatkowym zajęciu, w pewnym momencie zostaje tak straumatyzowana dramatycznymi wydarzeniami, że przestaje z szoku funkcjonować i wpada w depresję. Vogel robi jej pranie mózgu, po którym jej pacjentka traci pamięć i staje się sztucznie oraz nienaturalnie wesoła.

Takie działania psychiatrów są nielegalne i nieetyczne, bo szkodzą ludziom. Każdy psychoterapeuta na coś takiego reaguje wściekłością, bo wie, że to unieszczęśliwia ludzi już na zawsze. Człowiek, któremu coś takiego zrobiono, już nigdy nie będzie szczęśliwy. To wcale nie są metody psychoterapeutyczne. Nie ma czegoś takiego jak „blokowanie urojeń” czy też wspomnień nieszczęśliwych wydarzeń – jest to tylko szkodzenie ofiarom szaleńców, którzy twierdzą, że prawda to urojenia, a ich urojenia to prawda. Naprawdę lepiej pamiętać najgorsze rzeczy. Bez wyciągnięcia ich z pamięci, człowiek nigdy się nie wyleczy.

Decyzja, jaką podjęło kilka osób, że lepiej abym nie pamiętała o zabitym ukochanym, zniszczyła mi życie. Tym bardziej, że to nie szok po jego śmierci sprawił, że straciłam pamięć, ale napady schizofreników oraz, jak mi powiedziano, „opiekującego się mną klubu”. Oczywiście wśród napadających mnie ludzi był „polski Vogel”, który działał na zlecenia swojej kochanki-schizofreniczki, która nie jest ze mną spokrewniona. Muszę zaznaczyć, że polski Vogel nigdy mi nie pomagał. Pomógł tylko wariatom, bo kolportował wszędzie ich wersję i zniszczył mnie pod ich dyktando, doprowadzając mnie takiego stanu, że schizofrenicy byli zadowoleni, bo podcięto mi skrzydła i uprawdopodobniono ich urojenia na mój temat. Polski Vogel nie zweryfikował stwierdzeń wariatów u nikogo z mojej rodziny czy prawdziwych przyjaciół. Zjeby spokrewnione z Renatą czy Romanem czy też przez nich urobione się nie liczą. Dlatego też podręcznik typowych błędow medycznych jak najbardziej zakazuje psychiatrom leczenia kogokolwiek, kto się sam nie zgłosi do gabinetu. Schizofrenicy z reguły szczują lekarzy na ofiary swoich urojeń i podręczniki diagnostyki ostrzegają przed diagnozowaniem na podstawie opowieści kogoś innego niż sam pacjent. Dotyczy to też dzieci. Polski Vogel nie mógł tego nie wiedzieć, bo przynajmniej formalnie posiada odpowiednie wykształcenie.

Psychoterapeuci wiedzą, że ich pacjenci muszą odzyskać pamięć, wyjść z amnezji, aby ponownie być szczęśliwymi. Wszystko co robił Vogel to było przeciwieństwo tego, a najbrutalniej działał w chwili, gdy dowiedziałam się, że straciłam prawdziwego męża, który został dzień wcześniej zabity przez wariata. Ślub był w ambasadzie, w polskich papierach nie ma po tym śladu, bo miałam to zgłosić dopiero po uroczystości kościelnej, która miała się odbyć bardzo szybko.

Ale wrócmy do prześladującego mnie schizofrenika, który w odróżnieniu od Kruka, nigdy nie był ze mną związany. Z jego powodu zamiast poprawnego wsparcia mam na karku tabuny życzliwych idiotów, innych schizofreników z jego rodziny oraz debili z klubu, przekonujących mnie, że Roman jest miłością mojego życia. Totalna bzdura!!!

Schizofrenik Roman ze swoim gangiem, jak to zwykle schizofrenicy, zaczął mnożyć lipne dowody na to, że jesteśmy razem. Ukradzione ubrania, zdjęcia zrobione w czasie konwentów, gdy staliśmy (z mojego punktu widzenia przypadkowo) obok siebie są wśród tych „dowodów”. Ukrakł mi też ten skurwysyn paszport, gdy pod jakimś pozorem wszedł pod moją nieobecność do mojego pokoju.

Jednym z jego stosunkowo niedawnych wyczynów było „pójście ze mną” do kina. Było to jeszcze przed pandemią, w okresie, kiedy chodził za mną po mieście. Byłam poddawania jednocześnie praniu mózgu w pracy (bo schizofrenicy i Vogel napadli na mnie w pracy) oraz przekonywana, że mam kupić mu bilet i pójść z nim „na randkę”. Pewnie się nie znam, ale jestem przyzwyczajona do tego, że to mężczyźni mi kupują bilety. Prania mózgu wystarczyło tylko na tyle, że kupiłam bilet dla siebie i poszłam do kina. Na tyle byłam w stanie wypełnić sugestię. Vogel zrobił sobie ze mnie marionetkę, ale nie byłam w stanie zrezygnować z najważniejszych dla mnie punktów. A mianowicie od dzieciństwa nienawidzę schizofrenika Romana, jego siotry orazich kuzynki Renaty. Ani to moi przyjaciele, ani rodzina. I nawet jeśli cierpię na amnezję, to emocje nie kłamią. Psychoterapeuci wiedzą, że ucieka się przed schizofrenikiem, który wywołał amnezję. I to na jego widok doznaje się wstrząsu.

Tak samo jak w komunikacji miejskiej, bileter w kinie był przekonywany przez schizofrenika, że mam dla niego bilet. Jak zwykle zaprzeczyłam, aby mnie coś z tym wariatem łączyło i zaproponowałam, aby pracownik kina wezwał ochronę i patrol policyjny, jeśli wariat będzie kłócił się dalej.

Schizofrenik Roman kupił sobie bilet i usiadł w zupełnie innym rzędzie niż ja.

Wcale do siebie nie „wróciliśmy”, ani nie „byliśmy razem w kinie”. Ale jak zwykle zniszczono mi życie oraz moje zdrowie psychiczne. Mam dosyć, bo takie napady na mnie powtarzają się cyklicznie od dzieciństwa. Wystarczy, kurwa!!!

Osobom zaplątanym w niszczenie mnie wcale nie dziękuję. Mam nadzieję, że zdechną i doświadczą piekła na ziemi, jakie zaserwowano mi na życznie kilku wariatów z mojej podstawówki. Wszystko działo się też na zlecenie ludzi z Opus Dei, którzy „opiekują się” sprawą „nawrócenia” mnie oraz „cudu Barbary”, dzięki której miałam skończyć studia.

What the fuck? Wiele osób zna mnie jako geniusza i wiedzą, że nie potrzebowałam nadnaturalnej pomocy czy wstawiennictwa Barbary. Skończyłam studia wbrew nękaniu, jakie mi zaserwowała. No więc nie, nie potwierdzę „świętości Barbary”, chociaż mnie zakatowano, próbując mi wmówić, że mnie „uleczyła”, i zmuszano do dyskusji z debilami z Watykanu. Oberwałam też nielegalnymi egzorcyzmami, bo nie potwierdzałam słów wariatów oraz imbecyli na temat mojego życia.

Najmniej w tę imprezę zaplątane były osoby, z którymi naprawdę jestem spokrewniona (a jest ich jeszcze sporo), czy szczerze mi życzliwe. Mam nadzieję, że wszyscy spiskowcy współpracujący z Opus Dei trafią do więzienia, bo moje poczucie sprawiedliwości musi być zaspokojone.

No i tak, kurwa, wyglądało moje wyjście do kina „z Romanem”. Byłam instruowana w czasie prania mózgu, że mam to „wyjście z Romanem” opisać, ale co ja poradzę, że prawda jest całkowicie inna od oczekiwań moich prześladowców.

Jakiś czas temu, jeszcze przed pandemią, klub zareagował na moje skargi dotyczące wariatów, którzy mnie prześladują w czasie konwentów. Usłyszałam od kogoś z klubu, że są to moje „prywatne sprawy”, nie dziwcie się więc, że gdy mogłam sama za siebie mówić, to odradziłam Bretowi i jego przyjacielowi głosowanie za Worldconem w Warszawie. No cóż, nie płacało się klubowi mnie obrażać. Nieodpowiednia też była reakcja wielu osób z klubu, które postanowiły mnie za zaszczuć za to, że Warszawa nie dostanie Worldconu. A przynajmniej tak rozumiem wydarzenia, które rozegrały się u mnie w pracy. Bo wiecie, cierpię na amnezją po zaszczuciu przez schizofreników i z trudem odzyskuję pamięć.

Owe „prywatne sprawy” to między innymi atak schizofrenika, który mnie pobił przed panelem tak, że nie byłam w stanie psychicznie wziąć udziału w tym wydarzeniu i to jako prelegentka, tylko ukryłam się w łazience. Poprosiłam koleżankę, aby mnie zastąpiła. „Prywatne sprawy” to też ataki nożowników na mnie, zabicie mojego kolegi, a także wiele innych takich wydarzeń. Nie interesowało mnie wzięcie udziału w konwencie, na który mogą mnie nie wpuścić, lub w czasie którego mogę zostać pobita lub stracić życie. Tylko to powiedzialam Cameronowi.

Klub tolerował wyczyny grupy wariatów z mojej podstawówki, którzy podają się za moich krewnych. Są to osoby, które nie tylko są schizofrenikami, ale też zawodowymi oszustami. Wiem, że zajmują się wyłudzaniem pieniędzy od moich krewnych lub znajomych. Nie mam z nimi nic wspólnego. Nie mam „brata” – za to usłyszałam, że ktoś w fandomie podaje się za kogoś takiego. Nie mam też „siostry ciotecznej”, nie mam „męża”. Te wszystkie osoby to schizofrenicy. Moi rodzice nie żyją od lat, więc nie należy również wierzyć, że ci ludzie z nimi rozmawiali.

Rozumiem, że problemy z tym ludźmi, to są moje „prywatne sprawy”, bo to usłyszałam, ale – jak to powiedziałam moim przyjaciołom ze Stanów – niech klub sobie beze mnie organizuje Worldcon. Mnie i tak mnie nie będzie na tym konwencie. Nie po tym, co mi różne osoby z klubu zrobiły. Rozczarowałam się do warszawskiego fandomu już ostatecznie.

I bardzo proszę, aby nikt z klubu nie organiznował sobie u mnie w domu żadnych imprez. Nigdy nie zapraszałam nikogo z klubu. Nie życzę sobie żadnych telefonów z pytaniem, to kiedy mam przyjść w momencie, kiedy nikogo się nie spodziewam. W latach dziewięćdziesiątych dawałam zrobić się w chuja i przyjmowałam gości w sytuacji, kiedy ktoś sobie coś zorganizował za moimi plecami. Teraz tak już nie będzie. Nie będę tolerować takiego zachowania, nie ma zgody na organiznowanie sobie bez mojej wiedzy imprez u mnie. Piszę ten disclaimer bo wariaci mi zapowiedzieli, że wrócą z podobnym zachowaniem i tym razem doprowadzą do tego, że się poddam i wyprowadzę, bo postanowię im „oddać” moje mieszkanie. Są to osoby z klubu, ale oczywiście problemy z nimi są „moimi prywatnymi sprawami”. W takim razie zamierzam pozostać bardzo prywatną osobą, u której nikt nie będzie robił żadnych imprez. Jeśli będę się chciała z kimś spotkać, to zaproszę do Regeneracji. Nie macie zaproszenia do mojego domu. Nie jest domem otwartym.

Z tego co usłyszałam, Sieć jest pełna zachwytów nad profesjonalizmem klubu, ale mało mnie to interesuje, bo tak samo jak prawie każdego człowieka interesują mnie tylko moje prywatne sprawy. W taki sposób działa ludzka psychika, więc dla „dobra klubu” nie pozwolę się obrażać wariatom i ich tolerować. I tak składa, że bezpieczeństwo w czasie konwentów zawsze będę uważać za sprawę klubu, a nie tylko prywatną. Więc zamierzam pozostać obrażona.

I bardzo proszę, aby klub już nigdy nie twierdził, że jest „moim klubem”, bo to nieprawda. Od bardzo dawna nie jest. Wypierdalać!!!

Jak już wspomniałam wcześniej, chodziłam do podstawówki z trójką psychicznie chorych dzieci. Już w szkole były winne bullyingu, bo jak to schizofrenicy stworzyły wokół siebie gang popierających ich i broniących idiotów. Te wszystkie osoby pognały za mną i moimi bliskimi do fandomu i ponownie, jak to schizofenicy, zaczęli szczuć ludzi na mnie i moich rodziców. Wszyscy się bardzo przejęli ich urojeniami.

Wśród osób, które ci schizofrenicy ściągali do mojej podstawówki, byli państwo B. także państwo Ch. ze swoją córeczką. Owi szlachcice bardzo się przejęli opowieściami schizofreników o ich norweskim pochodzeniu oraz szlachectwie i o mnie jako „nawróconej kurwie”. Nie miało znaczenia, że Klub Szlachecki poinformowałby ich, że przechwałki Romana i jego rodziny to bzdura i że to mój pradziadek był norweskim arystokratą. Szlachcice nie mieli prawa zachować się tak, jak się zachowali, bo mieli obowiązek zweryfikować wszystko w Klubie i nie mam na myśli klub fantastyki. Zamiast tego, wbrew temu, że nienawidzę Romana od dziecka i w życiu nie chciałam się z nim wiązać, uznali że stoję ich córeczce na drodze do serca i ręki samozwańczego norweskiego „księcia” Romana, w którym się zakochali. POdobnie pan B. zakochał się w Renatce. Zrobili wszystko, aby mnie i mojego Tatę zaszczuć w fandomie i umożliwić bezkarne działanie bardzo niebezpiecznym schizofrenikom, pedofilom i mordercom. A przede wszystkim zawodowym oszustom, którzy na moje konto wyszarpali bardzo dużo kasy od rodziny Ravna i kilku innych osób.

No cóż, pewnie myśleli, że zasłużą sobie tym na wejście do arystokracji.

Panna Ch. od tamtego momentu mnie nienawidzi, nauczyła się kłamać i intrygować już jako dziecko. Mści się za to, że nie wyszła za Romana. Muszę ją rozczarować, jest do wzięcia od zawsze, tylko by musiała go leczyć i pogodzić się z tym, że to żaba, a nie książę. Pocałowała go na którymś z konwentów, ale nie zmieliło go to w księcia. Naprawdę nie musiałam dawać mu rozwodu, bo nigdy nie mieliśmy ślubu. I już parę razy udowadniałam to różnym osobom, wyciągając z urzędu zaświadczenie o stanie cywilnym. Nie mieści mi się w głowie, jak bardzo jest głupia wielbicielka schizofrenika Romana panna Ch. Jeje matka była równie głupia. Tłumaczy to, ich zachowanie i zaszczucie mnie w klubie fantastyki, a także na arenie międzynarodowej fandomu.

Niestety panna Ch. musi się podogodzić z tym, że jej własna matka zrobiła jej bardzo dużą krzywdę, bo współpracowała ze schizofrenikami i wbiła jej do głowy, że ma wyjść za „księcia”, którego znalazła sobie w mojej podstawówce. Nie ja zniszczyłam pannie Ch. życie. Ona zniszczyła mojego Tatę, mnie oraz cały fandom, tak energicznie zabiegała o spełnienie chorych marzeń schizofreników z mojej podstawówki.

To nieprawda, że ukradłam im mieszkanie. Też jest nieprawdą, że ukradziono im wielki majątek i pałac w Norwegii. To wszystko jest niczym innym, jak bajaniem pochodzącym ze schizofrenicznych urojeń tej chorej rodziny. Była szansa ich leczyć w latach siedemdziesiątych, ale dostali pomoc od państwa B. a także państwa Ch., którzy postanowili podtrzymać ich wszystkie urojenia. Biegły sądowy, który zabiegał o ich hospitalizacje, załamał ręce, bo tak ci schizofrenicy shardzieli, że nic się nie dało zrobić.

Niech panna Ch. ma pretensje już tylko do siebie, bo zniszczyła mnie i całe moje życie. Była tak ambitna w swoim dążeniu do anihilacji pamięci o Marianie Wieczorku, że rozpuściła ploty w każdym środowisku, także amerykańskich fanów, skłócając mnie ze wszystkimi.

Nic nie zrobi teraz, aby naprawić sytuację. Mogę tylko zaoferować całej Avangardzie moją nienawiść i pogardę, dla ludzi, którzy pomagali jej mnie zniszczyć. Nie interesuje mnie los Avangardy, ale wiem, że nie spełni się już marzenie Piotra, aby to był mój klub i jednocześnie najlepszy klub fantastyki na świecie. Nie jest to nawet najlepszy klub w Polsce. Proponuję wygasić działalność tego klubu, bo zajmował się tylko niszczeniem rynku fantastyki i popierał grafomanię i złodziejstwo. Nie mówiąc już o pedofilach, którzy byli przez klub ratowani.

Moja wersja, ratująca reputację Taty, ma potwierdzenie we wszystkich dokumentach zgromadzonych przez Policję już w latach siedemdziesiątych. Więc bardzo grzecznie proszę odpierdolić się ode mnie. To że mój Tata został także amerykańskim twórcom i fanom przedstawiony jako niebezpieczny przestępca i jako osoba chora psychicznie, więc odsunęli się od niego i ode mnie wcześniejsi „przyjaciele” z fandomu, jest takim skandalem, że osoby winne muszą dostać zarzuty karne. Jestem dokładnie tą osobą, z którą się podaję. Mieszkam tam, gdzie mieszkałam już jako dziecko i jest to jeden z moich adresów znanych Amerykańskiej Ambasadzie. Amerykanie mają zwyczaj indentyfikować ludzi po adresie zamieszkania i się nigdy nie mylą. Tutaj też się nie mylą, kurwa!

Warszawski fandom zniszczył mnie już w podstawówce, wierząc schizofrenikom, że to oni są moją rodziną i że mam urojenia, że jestem córką Mariana i Heleny. Nie ma pomiędzy mną a Avangardą przyjaźni od tamtego momentu tak naprawdę. Niech ci ludzie nie mówią, że są moim klubem. Wielokrotnie sabotowali mi karierę, odcinając mnie od ludzi, którzy chcieli się ze mną skontaktować i uzasadniali to tym, że mam najpierw przeprosić za ojca. I „oddać” Renacie mieszkanie. Nie zamierzam przepraszać za swojego Tatę, ani tym bardziej za ojca Romana, bo to on jest znanym Policji pedofilem. Mój Tata był zawsze niewinny. Mokotowskie mieszkanie jest moje, a schizofeniczka Renata nie ma i nigdy nie miała prawa zgłaszać do niego pretensji.

Chamstwem było, że gang schizofreników z Avangardy wyganiał mnie z konwentów i w pewnym momencie dosłownie wyniósł mnie, fizycznie nieumożliwiając rozmowę z Bretem i Johnem. Nikt z polskiego fandomu mnie nie bronił. Nie pomagał mi w walce z niebezpiecznymi schizofrenikami.

Policja działa zgodnie z bardzo niedoskonałymi przepisami, które uniemożliwiają sensowną ochronę takich osób jak ja. Praktycznie mogą tylko wyprowadzać schizofreników, którzy bezprawnie wchodzą do mieszkań lub miejsca pracy. Prokuratura czeka, aż ofiara zaszczucia odzyska pamięć, bo musi zeznawać, ale bardzo często nie udaje się doczekać. W innych krajach wystarczą dokumenty zebrane przez Policję i zeznania oraz opinie biegłych. Ofiary nie muszą zeznawać. Zamiast tego w Polsce ofiary raz za razem przechodzą piekło kolejnych ataków, co w końcu zawsze kończy się albo zabójswem albo śmiercią niewinnych ofiar, takich jak moja przyjaciółka Klicka.

Proponuję, aby PiS i inni politycy zajęli się zmienianiem prawa, aby je dopasować do cywilizowanych standardów, zamiast zaszczuwania w fandomie ofiar schizofreników. Akurat psycholodzy wiedzą, że schizofenicy potrafią dotrzeć praktycznie do każdego ze swoją psychozą i każdego urobić, więc nie trzeba było mi tego udowadniać. Jedynym efektem tego jest taki, że straciłam już zupełnie szacunek praktycznie dla wszystkich w polskim fandomie.

A schizofrenicy znowu po doprowadzeniu mnie na skraj samobójczej śmierci oraz wywoławszy amnezję, odtrąbili zwycięstwo i rozpowiedzili wszystkim, że „dziękowałam za ratunek, bo mnie uratowali”, więc staus quo został zachowany. Wszyscy są szczęsliwi, szczególnie plagiatorka, która spodziewa się przeprosin. A ja ledwo się uratowałam, bo zostałam zaszczuta gorzej niż kiedykolwiek wcześniej i zniszczono mi życie już do reszty, odbierając ostatnia szanse na macierzyństwo i ułożenie sobie życia. Szczególnie „zaopiekowano” się momi sportowymi ambicjami, niszcząc zabiegi klubu sportowego, abym wróciła formy startowej. Bo wtedy wystarczyło tylko, abym zrzuciła w zdrowy sposób wagę. Ale kurwy schizofrneiczki postanowiły mnie zaszczuć, „lecząc z anoreksji”. Gwarantuję, że w życiu nie miałam anoreksji, tylko wywołany przez zaszczucie binge eating disorder, bo „zaprogramowano” mnie w czasie prania móżgu na obżarstwo. Zresztą tak samo kilka razy została zniszczona Agnieszka.

A co ja na to? Jedyne, co mogę teraz robić, to posłużyć się starym słowiańskim zawołaniem – a chuj wam w dupę!!!

Zresztę myślę, że to przekleństwo ma swój odpowiednik w każdym języku.

Kyss meg i ræva!!!

Prześladujący mnie schizofrenicy odnaleźli mnie w pracy i za moimi plecami zaczęli odgrywać rolę moich zaniepokojonych rodziców. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo urobili panią P. Ta osoba uwierzyła im, że jestem chorą psychicznie żoną Romana.

Kilku panów bardzo się pewnie tym faktem zdziwi, ale nie poradzę nic na urojenia schizofreników, którzy uważają się za osoby, które muszą mnie kontrolować. Ci schizofrenicy już, gdy byłam dzieckiem, dali mi fałszywy wybór. Czyli albo wychodzę za Romana, albo idę do klasztoru i zostawiam Renacie wszystko, co posiadam, bo jestem „nawróconą kurwą” i mam w ten sposób okazać wdzięczność. I w tym tonie zostało urobione wiele osób, które sądzą, że jestem bardzo religijna, tylko trzeba mi to uświadomić, bo „zapomniałam”. Uważają też tak jak pani P. że idiotką, która nie miała powodzenia i jedyną osobą, która mnie pragnęła, był Roman. Ale powiedzmy sobie szczerze, jedyną rzeczą, jakiej on pragnie, jest moje mieszkanie, które chce jak najszybciej po ślubie odziedziczyć. Wiem, bo mi to zapowiedział, wmawiając mi jednocześnie, że „wie, że chcę, aby mnie zabił”, bo mieszkanie musi „wrócić do niego”. Znaczy sie, wiem, co Francuzi określają jako le pettite mort, ale nie o to mu chodziło. Ten pan jest całkowicie i niezaprzeczalnie chory, a Renata nie jest za mną spokrewniona, i żadnych cudownych nawróceń nie było. Jak na złość, nadal jestem ateistką oraz poganką i było tak od dziecka.

Ataki tych moich fałszywych rodziców na mnie w pracy zbiegły się w czasie z kłótnią z Adamem, który – jako osoba, która mnie zestresowała, a potem chciała programować wszystkie moje reakcje – został przeze mnie przeklęty i rzucony. Jednocześnie pani P. była przez wariatów „zaręczana” z Adamem. Bliżej mi nie znana wariatka z klanu Romana (wiem, bo go o to zapytałam przy okazji) udawała matkę Adama i wmówiła mojej koleżance, że Adam za nią szaleje. Kobieta ma czarne włosy i niebieskie oczy. Podobno nie była to peruka. Wiem, że matka Adama wygląda zupełnie inaczej, bo ją poznałam, gdy byłam jeszcze dzieckiem. Wiele osób się zna, bo rodzice się znali z fandomowych spotkań. Więc też wyśmiałam fakt, że miałaby to być matka Adama. Adam został w czasie konwentu zaatakowany, bo wariaci postanowili mu wmówić, że kocha panią P. On naprawdę jej nie zna i nie wiem, jak można było, będąc dorosłą doświadczoną kobietą, złapać haczyk rzucony przez schizofrenika i zachowywać się jak trzynastolatka, żyjąc urojonym romansem, bez poznania osobiście faceta, bo minięcie się na korytarzu u mnie w pracy nie jest poznaniem. Nie wiem, jak można planować wspólną przyszłość, bazując tylko na słowach trzeciej osoby. I nie wiem, dlaczego bym miała – jak chcą schizofenicy – organizować przyjęcie, na którym „oddam” Adama pani P. Przy czym zadziwiające jest, że nikt z grona wielbicieli pani P. nawet nie zastanowił się, dlaczego osoba, która podobno jest „matką” Adama, nie może czegoś innego zorganizować.

Jakaś chora psychicznie idiotka dokładnie w takiej samej sytuacji nie zdołała mi dawno temu odbić Michała. Bardzo chętnie zorganizuję przyjęcie, na którym świadomy, co się dzieje, Adam powie pani P. jakie są jego prawdziwe uczucia do niej. Mam nadzieję na lepszy show, niż to co oglądałam w czasie studiów. Wtedy nikt nie był przygotowany na to, co się dzieje. A urobiona idiotka prześladowała mnie z Nyczem na Anglistyce, agresywnie domagająć się, abym zostawiła Michała, bo „oni się kochają”. Michał należał do tych facetów, którzy chodzili za mną latami, zdziwiło więc mnie to żądanie. Niestety Nycz i wariaci mnie wtedy skatowali. Nie pierwszy raz i nie ostatni.

W pokoju lektorskim pani P. zaczęła opowiadać o swoich sukcesach miłosnych i pokazywać blaszany pierścionek „od Adama”. Zaczęłam ją gasić, aby nie przeżyła bolesnego rozczarowania. Spotkało się to z jej furią i zarzuceniem mi, że jestem wariatką. Byłam też przekonywana, że jestem brzydka, a pani P. bardzo piękna, a Adam się nigdy nie ożenił, bo nie poznał szlachcianki. A ja „mam Romana”. Opadło mi wszystko, bo osoby, które mnie i Adama znają, próbowały nas godzić, bo zerwałam zaręczyny. Byliśmy już wcześniej fandomową parą i poszliśmy do łóżka pierwszy raz w czasie konwentu i był fakt roztrąbiony przez Adama wszędzie, szczerzył się, że „ma kobietę”.

Ale żadne wyjaśnienia nie pomogły i pani P. postanowiła mnie „leczyć” i zaszczuć w pracy pod dyktando schizofreników. O mało co nie wyprawiła mnie na drugi świat, bo chronieni przez nią schizofrenicy nie tylko mogli robić, co chcieli, ale moi prawdziwi przyjaciele stracili możliwość łapania mnie po pracy, więc ich starania, aby wyprowadzić mnie z amnezji, zostały całkowicie storpedowane. A schizofrenicy, jak to schizofrenicy, gdy spotkali się z negowaniem przeze mnie ich urojeń, postanowili doprowadzić do mojej samobójczej śmierci, bo tak robią schizofrenicy ze swoimi ofiarami. Doprowadzili mnie do stanu, który psychoterapeuci nazywają śmiercią psychiki. Żyję tylko dlatego, że kilka osób zagroziło mi, że też sie zabije, jeśli dokonam na sobie eutanazji. Życie w takim stanie po praniu mózgu jest praktycznie niemożliwe.

Schizofrenicy, którzy są na moim tropie od dziecka, zaczęli mnie programować (nie bijcie, to jest fachowy termin z psychologii, wiele można człowiekowi wmówić) na kogoś, kto ma się wstydzić dawnych romansów i kto ma wierzyć po praniu mózgu i z amnezją, że nigdy nie był z żadnym mężczyzną, bo wtedy będę „uleczona i pójdę do Kościoła”, dzięki temu Renata nie wyjdzie na kłamczuchę i kogoś chorego psychicznie. Bardzo dziękuję, ale nie chcę, aby świat przybrał kształ z urojeń Renaty. Od dziecka nienawidzę Kościoła Rzymsko-Katolickiego i robienie ze mnie na siłę zakonnicy jest tego przyczyną. Nikt z Kościoła nigdy nie stanął po mojej stronie i nie ratował mnie przed tymi wariatami, wręcz przeciwnie radośnie razem z nimi wszyscy zawodowi katolicy mnie zaszczuwali. A także wielu fanów, w tym Andrzej i Krystyna.

Schizofreników niszczy prawda, mnie nie, więc piszę prawdę z dużą satysfakcją, chociaż wiem jednocześnie, że steruje mną syndrom sztokholmski i przymus pisania bloga. Mam dosyć takiego życia i pracy w zawodzie, gdzie jest nadmiar narcyzów, którzy nie myślą i niczego nie weryfikują. Nikomu z ludzi, którzy stanęli po stronie Renaty i Romana w ogóle nie znając sprawy, z całego serca nie dziękuję. Ale i tak schizofrenicy będą kłamać, że im „dziękuję za uratowanie życia” oraz że „wróciłam do Romana”. Nic nie jest dalsze od prawdy, kurwy!!!

Nie dziwcie się, że Avangarda nie jest moim klubem, a z Andrzejem nie chcę kontaktów. Na pohybel skurwysynowi. Sam powinien wiedzieć, jakie punkty kontraktu złamał. Przy czym wiele osób było ostrzeganych przed ludźmi z mojej podstawówki (nawet jeśli kłamią, że poznałam ich gdzie indziej). Od dziecka proszę, aby wszystko ze mną weryfikować. Andrzej tego nie zrobił.

Niektóre moje decyzje z życia osobistego są całkowicie niezrozumiałe dla ludzi, którzy mnie nie znają, ale całkowicie zrozumiałe, gdy się wie, jak wobec mnie postępowali faceci, których rzucałam.

O Michale już trochę pisałam, ale przypomnę, że był to idiota, którego poczynaniami kierował schizofrenik, który mu wmówił, że lubię BDSM, więc Michał bez porozumienia ze mną zaczął wplatać w nasze życie erotyczne sadystyczne wskazówki wariata, który twierdził, że jest moim byłym. Najzabawniejsze jest to, że ów schizofrenik, który twierdzi, że jest moim mężem i ojcem trojga dzieci, o ile mi wiadomo, nadal jest dziewicą. Oburzające jest, że są ludzie, którzy uważają, że dla niego rzucałam swoich facetów. Prawda jest taka, że miałam swoje powody. Przy czym nie wszystkich rzuciłam, dwóch najbardziej kochanych zabrano mi, skłócając nas intrygami oraz kłamstwami. Przy czym zabiegi schizofrenicznego gangu doprowadziły mnie w obu przypadkach do amnezji i załamania psychicznego. Ani Anna ani Renata nie są psychologami i nikt z ich klanu schizofreników oraz potwierdzonych szkołą specjalną imbecyli nigdy mi w niczym nie pomógł, chociaż się tak przechwalają. Ale ludzie często nie wiedzą, że schizofrenicy, przechwalając się swoimi czynami, zawsze wszystko odwracają o sto osiemdziesiąt stopni. Przypisują sobie chwalebne czyny, a na swoje ofiary zwalają to, co rzeczywiście robią i to, co jak wiedzą, jest niedobrze odbierane przez społeczeństwo. Bardzo szybko się orientują, co im daje polask, a co jest potępiane. Więc wybielają się w swoich urojeniach bardzo intensywnie. Przy czym schizofrenicy z reguły zajmują się szkodzeniem innym ludziom. Wszystkie ich urojenia prowadzą do niszczenia innych ludzi. Schizofrenikiem nie jest ktoś, kto ucieka przed jakąś grupką ludzi całe życie, tylko osoba ktora zaczyna rządzić się zupełnie bezpodstawnie – bo nie jest w tym miejscu zatrudniony – u swojej ofiary w pracy. Skandalem jest, że mnie zaszczuto wbrew moim protestom, że nikt z tych ludzi nie jest ze mną spokrewniony.

Piotra rzuciłam, bo mnie źle traktował i czułam ograniczenia złotej klatki z treserem, który cały czas mnie kontrolował i próbował dostosować do swoich wyobrażeń, kim powinnam być jako jego żona i jak się zachowywać. Całkowice zabraniał mi prób zostania wokalistką, chociaż wiele osób tego chciało i miałam już za sobą sesje pisania materiału dla fandomowego zespołu, drugiego projektu po licealnych próbach. Na działania Piotra, jak podejrzewam, również miały wpływ osoby całkowicie chore psychicznie, które fałszywie uważał za moim krewnych. No cóż nie poradzę na to nic, że schizofrenicy bardzo często podają się za rodzinę osób, które padły ofiarą ich obsesji oraz urojeń. Zupełnie nie wyobrażałam sobie spędzenia z nim życia. Jego własny dziadek oceniał go jako głupiego i że do siebie z tego powodu nie pasujemy. Dziadek Piotra sam zakochał się w idiotce, której geny zostały przekazane kolejnym pokoleniom i zdegenerowały ród.

Na Adama się wkurwiłam za jego próby programowania mnie. Wyjaśnię o co chodzi w takich sytuacjach od strony psychologii. Po sesji terroru i wrzasków następuje miła rozmowa, w czasie której przemocowiec zaczyna tłumaczyć swojej zastraszonej ofierze, jak jej wolno postępować i co ma robić w każdej sytuacji, żeby nie wywołać kolejnego ataku furii. Zniszczyło mi to życie, bo nie byłam w stanie wrócić do kogoś, z kim powinnam była wtedy być, bo zostałam podporządkowana i zastraszona. Możliwe, że na kimś, kto nie został tak jak ja poraniona w dzieciństwie przez schizofreników, nie zrobiłaby ta manipulacja i terror aż takiego wrażenia, że się rozsypie psychicznie, straci pamięć i zacznie niewolniczo wykonywać polecenia przemocowca, ale na mnie to postępowanie miało bardzo zły wpływ i straciłam szansę powrotu do Breta, ale też Tommy’ego, moją ostatnią szansę na urodzenie dziecka. Szczególnie, że ci dawni fałszywi przyjaciele (bo znali moich rodziców) też zabrali się za bezpodstawne oskarżanie mojego Taty i zaszczuwanie go latami po jego śmierci. Ciekawe co się stało z zasadą społeczną, że o zmarłych mówi się już tylko dobrze? Ale jak widać, nauczyciele lekceważą sobie wszystkie normy. Fakt, że mój Tata był niewinny, tylko bardziej pogrążył tą fandomową rodzinę w moich oczach. Adam pochodzi z rodziny nauczycielskiej, ale to potwierdza tylko złą opinię psychologów o ludziach posiadających ten zawód. To w rodzinie nauczył się takiego postępowania. Nauczyciele nie tylko nie potrafią uczyć, ale też stosują terror, więc także zdarza im się zaszczuć własnego ucznia z efektem śmiertelnym, gdy uprą się przy czymś, kierując się pomówieniami lub antypatią.

Zostałam w ten sposób potraktowana kolejny raz akurat w czasie, kiedy odpierałam bardzo brutalne ataki schizofreników na mnie w pracy i chciałam się związać z jeszcze kimś innym. Niestety wariaci przywlekli się do mojej pracy z zamiarem „leczenia”, bo moja wersja nie pokrywała się z wersją wariata Romana i nie dawało się ich usunąć z budynku. Przyciągnęli za sobą wiele innych osób, które postanowiły udowodnić mi, że nic nie potrafię i nie jestem osobą, za którą się podaję i nigdy nie napisałam żadnego tekstu. Przy czym osoby podające się za „psychologów” czy moich przyjaciół powinny wiedzieć, że jedną z podstawowych zasad psychoterapii jest, że każdy ma prawo do swojej wersji i nikt nie może zmuszać pacjenta, szczególnie przemocowo, aby przyjął wersję kogoś innego w każdym szczególe. Nie wolno też przemocą narzucać swojego zdania. Pacjenci psychoterapeutów leczą się potem latami z konsekwencji tego rodzaju akcji ludzi z otoczenia i walcząc z traumą i stanami lękowymi, w bólach próbują odbudować swoje życie, które legło w gruzach w każdym aspekcie po takim potraktowaniu. Ludzie mają prawo oczekiwać, że zostaną zawsze potraktowani delikatnie i z szacunkiem. To nie są tylko fanaberie lewicy. Przy czym, kurwa, prawda jest w zeznaniach i dokumentach, jakie posiada Policja, której też debile z fandomu dużo zepsuli.

Macie tego pecha, że moja wersja ma pokrycie w faktach i mam na to dokumenty. Ale nawet, gdybym nie miała racji, to nadal miałabym prawo do swojej wersji i przemocowe przekonywanie mnie do czegoś innego, tylko by mi zniszczyło psychikę. Ale naprawdę Roman nie jest moim mężem, a Renata nie jest właścicielką mojego mieszkania. A Krystyna nie dostała konspektu z napisaną w dużej części powieścią ode mnie. Został mi wcześniej ukradziony, o czym wiele osób zostało poinfomowach, a kradzież zgłoszona Policji. No coż, ale fandom w Warszawie postanowił mnie zniszczyć za bronienie prawdy i swojej własnośći intelektualnej. Ale kurwy nie zrobią sobie ze mnie swojego niewolnika.

Dla porządku powtórzę jeszcze raz – ojciec Romana, niebezpieczny schizofrenik i morderca, nie jest moim ojcem, chociaż tak powtarzają ci wariaci. Mój Tata nie był gwałcicielem, a Renata nie jest moją „siostrą”. Anna czyli „Smeagol”, ostateczna kleptomanka, nie jest „skrzywdzoną wokalistką Burzum”, a Roman nigdy nie był basistą. Oboje mają silne urojenia, według których posiadają umiejętności, których nie mają. Jest to prawda również w przypadku Renaty. Moi rodzice nie żyją. Tata od roku 1985, a matka od 2000. On był blondynem, a ona brunetką. Nie wiem, jak nazywa się blondynka, która fałszywie podaje się w fandomie za moją matkę, ale nie mam z nią nic wspólnego. Przedstawiła mi się jako Barbara Nowak i na blogu nazywam ją w kilku miejscach Barbarą.

Nikt z tego grona nie jest ze mną spokrewniony. Gdyby tak było, to już w latach siedemdziesiątych zostałyby złożone wnioski do Sądu Opiekuńczego, aby ich leczyć przymusowo, ale niestety nie jest to opcja dla mnie dostępna. Bo, kurde, nie jestem z nimi spokrewniona. Niespokrewniona ofiara schizofrenika nie żadnej możliwości wsadzenia takiego wrednego skurwysyna-prześladowcy do psychiatryka.

Dla przypomnienia – moi rodzice wyglądali tak:

Jednym z argumentów, jaki powtarza gang schizofreników oraz bullies z mojej podstawówki, że nie jestem Yennefer (przy czym ta ksywka istniała przed postacią literacką), czyli córką Mariana, jest stan moich paznokci. Nie wiedziałam, że ludzie są tak głupi i przykładają tak dużą miarę do rzeczy, które można zmienić w godzinę u manikiurzystki lub jedno popołudnie u fryzjera.

Jak już wspomniałam, znam Breta od zawsze i był jednych z ludzi, którzy się o mnie troszczyli w fandomie. Są to ludzie, którzy wiedzą, co mnie spotkało w podstawówce i że cierpię na amnezję po zaszczuciu przez gang schizofreników oraz ich enablerów. Co jakiś czas wiele osób z fandomu staje się zaniepokojonych moim milczeniem, ale zamiast wspierać mnie, to lecą z pytaniami o mnie do schizofreników oraz ich przyjaciół. I tutaj patrzę na Andrzeja, który zamiast przyjąć do wiadomości, że Roman nie jest moim mężem, a te pzidy z mojej podstawówki nie są ani moimi przyjaciółkami, ani rodziną, z radosnym uśmiechem obserwuje, jak mnie niszczą i terroryzują, sądząc, że tak wygląda „terapia”. Żadna z tych pizd nie ma nic wspólnego z którymkolwiek z moich pomysłów, chociaż zaczęły sobie wiele z nich przypisywać. Nie mam powodu, aby się z nimi dzielić czymkolwiek. Andrzej kierując się ich pomówieniami, zniszczył wielu osobom życie, w tym też mnie. Swoją głupotą, lekceważąc moje prośby, odebrał mi ostatnią szansę na ułożenie sobie życia i urodzenia chociaż jednogo dziecka, bo wszystko robił pod dyntando wariatów oraz osób, które nic nigdy nie miały nic wspólnego z Wydziałem Psychologii. Ani Anna, ani Renata nie są psychologami, za to jak to schizofreniczki, przypisują chorobę swoim ofiarom, bo te nie potwierdzają ich urojeń i brutalnie zaszczuwają swoje ofiary. Jest to podstawa wiedzy o schizofrenii wprost z podręczników.

Nie chcę oglądać Andrzeja, nie chcę od niego nic, nawet przeprosin. Ten człowiek to persona non grata po tym, co wyrabiał w czasie konwetów oraz u mnie w pracy. Tulił do piersi cały ten gang moich prześladowców oraz uprawdopodobniał ich urojenia, paradując z nimi wszędzie. Jest powodem, dlaczego nie chcę mieć nic wspólnego z polskim fandomem.

Ale wróćmy do włosów i paznokci. W okresie, kiedy mieszkałam w Warszawie z Bretem (przy okazji – to mieszkanie nie należy do Anny, nigdy przenigdy nie była związana z Bretem nawet przyjacielsko) zrobiłam sobie włosy na cieniowany blond w ramach eksperymentu. Ale mi się nie spodobało, więc pasemkami wróciłam do swojego naturalnego brązu. Poza tym, kto chciałby tyle godzin siedziec w fryzjera. Argument, że nie jestem córką Mariana, bo nie jestem blondynką, możecie sobie wsadzić w dupę.

Podobnie moja przyjaciółka Bobby zabrała mnie do manikiurzystki, która zajęła się moimi pazurami. Naturalnie mają kiepski, rowkowaty kształ. Bobby kazał mi zamknąć ryja i zaufać specjalistce. Masa plastyczna naprawiła kształt paznokci, na których zrobiono mi frencz (czyli pomalowano w sposób, który udaje naturalny kolor paznokci z białym paskiem na górze). Nie muszę wcale zapuszczać długich paznokci, żeby mieć taki efekt, one były całkowicie sztuczne, nie wiem, czy to była hybryda, czy coś innego, ale w przemyśle modowym i urodowym wszystko to dym i lustra. Najprawdopodobniej był to akryl. Wystarczy wiedzieć, gdzie wydać pieniądze, aby dobrze wyglądać.

Ale od Andrzeja nie wezmę ani grosza. Nigdy mi nie pomógł, może to zaświadczyć moja rodzona siostra, szczególnego w najbardziej dramatycznych chwilach mojego czy mojej mamy życia. Nie przyjmuj do wiadmomości, że miałabym się z nim kontaktować przez gang schizofreników z mojej podstawówki, czy też przez Romana. Prawda, jaką zna Policja, jest o sto osiemdziesiąt stopni inna od tego, w co wierzy fandom i Andrzej. Nie jestem chorą psychicznie żoną Romana, a Krystyna nie jest moją przyjaciółką. Jest moją prześladowczynią oraz grafomanką, która posłużyła się ukradzionym mi tekstem. A Roman został wpisany przez Policję na listę bardzo schizofreników i stalkerów. Nigdy nie byliśmy razem, on tylko prześladując mnie potrafi śledzić mnie i łazić za mną przez cały dzień. Jest osobą, która mnie wielokrotnie pobiła, bo nie potwierdzam jego urojeń.

Mam nadzieję, że to ostatecznie zamykę sprawę i polski fandom w końcu się ode mnie odpierdoli i przestanie mnie „leczyć” w nadziei, że jak mnie „wyleczą” to przyleci ta „prawdziwa Yennefer”, bo tak im powiedziała wariatka Renata. Nie przyleci, bo Roman ukradł jej, paszport i dobrowadzić biciem, duszeniem i prześladowaniem do amnezji.

Powtarzam, nie życzę sobie żadnych odwiedzin w pracy. Avangarda to nie jest mój klub, to klub „Rennefer” czy kierują nim urojenia Renaty, Romana oraz jego siostry. Ich rodzice byli wywalani z klubu, gdy żył mój ojciec. Nie wiem, jak to się stało, że są tolerowani i kierują klubem.

Byłam przez ten gang schizofreników-wyłudzaczy zaszczuwana wiele razy. Nie będę ryzykować kolejnych obrażeń psychicznych oraz fizycznych. Wolę żyć spokojnie niż być przekonywana, że Roman jest „moim ukochanym mężem”. Owszem moja matka była okłamywana przez ten gang i Nycza w kwestii mojego zdrowia psychicznego oraz z kim spędzałam czas, ale naprawdę nie da się mi się wmówić, że byłam z Romanem, że mam dzieci i że Renata jest moją kuzynką. Nie da zmienić rzeczywistości tak, aby się zgadzała z urojeniami wariatów, można co najwyżej zniszczyć kogoś tak, że zaczyna dzielić urojenia schizofreników, gdy straci pamięć po zaszczuciu przez schizofreników (co jest najczęstszą przyczyną amnezji z powodów psychologicznych).

Z głębi mojego serca mam jedną prośbę – odpierdolcie się ode mnie i nie odwiedzajcie mnie nigdy w pracy. Nigdy nie prosiłam o rozmowy z politykami, nie chciałam być nękana i zaszczuwana przez durny i fanatyczny fandom, wielbiący schizofreników. Nie życzę sobie znowu być bita i wyzywana przez Krystynę i jej ojca na oczach studentów. Rozumiem takie zachowanie u wariatów, ale ci ludzie przekroczyli wszelkie granice.

Ale na całe szczęście nie grożą mi już wizyty z Avangardy, bo kurwy z mojej podstawówki upewniły się, że zniszczyły mi całe życie i nie mam już żadnych planów artystycznych. Jednocześnie udało im się oszukać wszystkich po raz kolejny i zachować staus quo i są nadal świętymi krowami w Avangardzie oraz są na garnuszku Andrzeja. Każda osoba, która pomaga tym schizofrenikom, jest moim osobistym wrogiem. Nie ludźcie się, że się ze mną dzielą. Podobno mają pieniądze też dla mnie, tak usłyszałam od nich, ale powiązane są z tym warunki, których nie mogę spełnić, bo nie potwierdzę urojeń Renaty, Anny, czy Romana. Z całą odpowiedzialnością (i mogę potwierdzić to przed Sądem) nikt nigdy w fandomie mi nie pomógł, nawet jeśli prosiłam o pomoc. A ja sama pomogłam wielu osobom.

Niektóre osoby chcę oglądać już tylko w Sądzie. Nie są to moi przyjaciele i nigdy nie byli. Nigdy nie powiedzieli słowa prawdy o mnie. Nie zaszczułam Yennefer, jak to mi się przypisuje, oni to zrobili. Sama zostałam wielorotnie zaszczuta.

Andrzeja też chcę oglądać już tylko w Sądzie, bo zniszczył mi całe życie, stojąc po stronie Romana i robiąc z niego kogoś ważnego dla mnie, z kim trzeba się kontaktować, jeśli ktoś chce ze mną rozmawiać. Potrafię sama siebie reprezentować, nie potrzebuję do tego „męża” szczególnie jeśli jest to schizofrneik, który nie ma ze mną nic wspólnego i tylko sabotuje wszystko, co robię, bo chce udowodnić, że jestem „kurwą” z jego urojeń, która nic nie potrafi.

Welcome to the desert of the real. Dla schizofreników zdrowi psychicznie ludzie to bateryjki, z których ciągną, ile się da i z których robią sobie niewolników, często zastraszając. Kochają tylko innych schizofreników.

Jedną z prawidłowości, jaką znają działacze klubowi, jest niechęć międzynarowego fandomu do Francji. Kraj ten ma problemy z organizacją takich imprez jak Worldcon. Wbrew wersjom rozpowszechnianym przez schizofreniczkę Renatę przyczyną nie jest urojony przez nią krąg pedofilski, którego ofiarą po wywiezieniu do Francji miała niby paść ofiarą. Wszelkie przestępstwa seksualne, szczególnie popełniane na dzieciach, to sprawy, którymi interesuje się Policja i nie leżą w gestii klubów. W to miejsce kluby miłośników fantastyki powinny się zajmować bezpieczeństwem w czasie konwentów. A tutaj Polska tak samo jak Francja postanowiła zignorować głosy, które domagały się wyrzucanie z klubów schizofreników i zapewnienia uczesnikom konwentów bezpieczeństwa.

Mój Tata, gdy jeszcze żył, usunął wariatów z klubu. Ale na wiele się to zdało, bo schizofrenicy, wśród których byli tacy, co twierdzili, że są „żoną” lub „mężem” moich rodziców, po śmierci Taty przejęli władzę w klubie dzięki pomocy enablerów i doprowadzili do jego upadku. A przynajmniej jest to wersja, którą ja znam i opiera się na materiałach policyjnych, zeznaniach oraz informacjach od starszych fanów. Są to też słowa ojca Piotra.

W związku z działaniami schizofreników, którzy stworzyli gang wyłudzaczy, Polska w ruchu światowym zyskała bardzo złą renomę w latach siedemdziesiątych. Od tamtego momentu wiele osób, w tym Piotr, robiło wszystko, żeby naprawić sytuację i połączyć Polskę z głównym nurtem działalności klubów światowych. Piotr na własny koszt zapraszał światowe gwiazdy, aby je przekonać, że polskie konwenty są bezpieczne. Dla mnie nie były bezpieczne, ale schizofrenicy z mojej podstawówki, jak to schizofrenicy, okłamali wszystkich i wykorzystali to, że doprowadzili mnie do amnezji. Ignorowano wszelkie moje sygnały, że źle się dzieje. Po zaszczuciu Johna przez warszawskich schizofreników oraz po okłamywaniu Breta (a facet z całą cierpliwością przeprowadził swoje śledztwo i zna prawdę) pozycja Polski jako organizatora dużych konwentów szoruje po dnie. Działania różnych osób w niczym nie pomogły, bo wcale nie chodzi o to, że mam przeprosić Renatę za mojego ojca, czy też że Orbitowski ma kogoś przeprosić. Chodzi o to, że polskie konwenty nie są bezpieczne, a schizofrenicy zaszczuwają i niszczą bez reakcji klubów kogo chcą, bo schizofrenicy tak samo jak we Francji są tymi klubami.

Pierwsza żona mojego Taty, aktorką, a której dużo mój Tata mi opowiadał, bo chciał, żebym była kimś, kto będzie ją chociaż ją z tych opowieści pamiętał, została zabita w czasie francuskiego konwentu. Inne osoby, znajomi i przyjaciele Taty, również byli bezkarnie zabijani i zaszczuwani (schizofrenicy wykorzystują to, że nie mają odpowiedzialności karnej jako chorzy, a nie da się ich leczyć, bo są osłaniani przez enablerów). W czasie jednego z polskich konwentów został zasztyletowany mój kolega i przyjaciel z Reytana, ponieważ zaczęliśmy rozmawiać o reaktywacji naszego szkolnego zespołu. Wszelkie oskarżenia wysuwane wobec niego pochodzą z urojeń pewnego schizofrenika, który podaje się za mojego ojca. Miał urojenia, że w ten sposób mnie „chroni”. Mój kolega wcale nie siedzi w więzieniu, tylko nie żyje. A ja sama też byłam często atakowana nożem i cięto mi ubrania.

Niestety schizofrenicy bardzo często są paranoikami i przedstawiają się jako ofiary, więc znajdują sobie obrońców, podczas gdy prawda jest całkowicie inna. To oni są stroną atakującą i rozpowszechniają kłamstwa. Schizofrenik kieruje się zawiścią i przypisuje sobie przedmioty i atrybuty ofiar swojej obsesji i urojeń. Dlatego też byłam atakowana nożem, bo wariatka po zobaczeniu jakiś moich nowych ciuchów dochodziła do wniosku, że zostały jej ukradzione i je cieła na mnie. Dokładnie tak samo postępują wariaci w przypadku moich tekstów, moich facetów oraz – co już zupełnie jest oburzające – w przypadku mojego mieszkania. Naprawdę nawet jeden metr mojego mieszkania nie należy do Renaty. Nie jest ze mną spokrewniona, nic o mnie nie wie, myli podstawowe fakty i nigdy nie była dziedziczką mojej matki. Nigdy też było innego testamentu. Jej żądania oraz akcje jej enablerów o mało co nie wyprawiły mnie na drugi świat. Bardzo proszę, aby podobne ataki na mnie w pracy nigdy się już nie powtórzyły. Ironią jest, że odpowiada za nie wiele osób z warszawskiego klubu fantastyki, które wciągnęły w to – na swoje nieszczęście – także Breta. Ale Bret zna mnie na tyle, że zaczął poszukiwać własnych źródeł informacji na temat tego, co się dzieje i zweryfikował wszystkie stwierdzenia na mój temat. Nie bez powodu uważałam go zawsze za bardzo bystrą osobę.

Tak się składa, że Avangarda sama jest winna tego, że nie ma Worldconu dla Warszawy. John, Bret i Cameron bardzo chcieli mnie gościć w czasie panelu na warszawskim konwencie, ale poinformowałam ich, że z dużym prawdopodobieństwem nie dam rady nawet wejść wtedy na teren konwentu. Zresztą wielokrotnie uniemożliwiano mi rozmowy z nimi. Były już takie sytuacje, że albo byłam usuwana z konwetu przez Renatę i klub, bo mnie nie chcieli na tym konwencie, albo nie mogłam wziąć udziału w panelu, bo byłam atakowana i pobita. W jednym z paneli musiała mnie zastąpić przyjaciółka pisarka, bo nie byłam w stanie z szoku mówić.

Nie dziwcie się, że nie ukrywałam przed Bretem i Cameronem tego, co rzeczywiście dzieje się w polskim fandomie, gdy zostałam o to zapytana. Nie mam interesu w tym, aby kryć gang z mojej podstawówki. I absolutnie, po zniszczeniu mi całego życia i doprowadzeniu po śmierci psychiki, nie będę miała cierpliwości, aby wysłuchiwać czyichkolwiek przeprosin, bo nie możecie nic zrobić, aby mi wynagrodzić straty. Tego nie da się wynagrodzić.

Jedyne co mogę powiedzieć, to odpierdolcie się ode mnie. Sytuacja w Polsce jest jeszcze gorsza niż była we Francji.

Od dziesięcioleci wszyscy moi prawdziwi przyjaciele wiedzą, że po fandomie krąży wariat, który twierdzi, że jest moim ojcem. Schizofrenicy bardzo często podają się za członków rodziny ofiar swoich obsesji i urojeń, ale – co jest tutaj najprawdziwszą ironią – to psychoterapeuci znają listy typowych zagrań i urojeń schizofreników. Psychiatrzy tak naprawdę nic o nich nie wiedzą, a przynajmniej tak wynika z moich doświadczeń. Latami byłam prześladowana przez ludzi urobionych przez schizofreników, którzy prześladujących mnie od dzieciństwa. Dlatego też jestem chroniona przez fandom, szczególnie międzynarodowy, bo polskim rządzą urojenia ludzi z mojej podstawówki i okolic.

Byłam poddawana wielokrotnie praniu mózgu i zastraszana w celu zmuszenia mnie, bym w końcy potwierdziła wersję idiotki Krystyny oraz jej idolki Renaty. Nie chcę mieć z żadną z nich nic wspólnego. O Krystynie krążą kłamliwe rozpowszechniane przez wariatów jakoby była drugim pokoleniem w fandomie. Według tego, co powiedział mi ktoś inny i co pamiętam, weszła do fandomu ze swoim ojcem dopiero na początku lat dziewięćdziesiątych i nawet nie wie, kim był Marian, mój Tata, zaszczuty przez fandom zresztą na podstawie urojeń schizofreniczki z mojej podstawówki. Mam nadzieję, że te gówna przestaną kłamać, że znali mojego Tatę. Pod wpływem ich opowieści, nawet osoby, które znały mojego Tatę, jak państwo D. zwrócili się przeciwko mnie i mojemu Tacie, który nawet nie tknął palcem schizofreniczki Renaty, bo był wtedy w Londynie na konwencie.

Ojciec Krystyny kłamliwie mnie zapewniał, że przyjaźnił się z moim ojcem. Jak rozumiem teraz przyjaźnił się tylko z wariatem, który miał urojenia, że jest moim ojcem i postanowił mnie zaszlachtawać zgodnie z jego urojeniami. Jest to taka zdrodnia, że już dawno powinien być ogarniany przez organy ścigania. Tak samo jak jego córka, zdemoralizowana plagiatorka, która inspirowała ataki na mnie w mojej pracy.

Rozumiem, że można być wyprowadzonym w pole przez schizofreników, ale – kurwa – nie wolno nikogo zaszczuwać, ignorować liczne próby wyjaśnienia sytuacji i zaszczuwać całe życie niewinną ofiarę Renaty oraz warszawskiego fandomu. Nie tymi metodami, te metody są nieakceptowalne przez prawo. Mam nadzieję, że w końcu wymiar sprawiedliwości odpowiednio oceni metody, jakimi próbowano mnie „leczyć”, a koledzy inspiratorki przestaną ją kryć, bo po tym wszystkim, co zrobiła, musi w końcu przejść przez system penitencjarny i pracować nad swoimi wadami z wychowawcą więziennym, bo ktoś musi w końcu tę osobę wychować.

„Kurwa” inspiratorka zaszczucia mnie i plagiatorka musi w końcu trafić do więzienia.

Nic z tego, co opowiadają o mnie, nie składa się w logiczną całość. Z jednej strony mam być córką gangstera gwałciciela, za którego mam przepraszać zgodnie z żądaniemi wariatki Renaty, a z drugiej strony schizofrneik, który podaje się za mojego ojca, był uważany za osobę godną najwyższego zaufania. I nikt z moich prześladowców nie uznał za logiczne zadać sobie pytania, czy dwa pesudo fakty w ogóle się nie wykluczają?

Ja oczywiście wiem, że mój Tata Marian był oczywiście niewinny. Pan Ch. go nie poznał, chociaż bełkotał, że jest przyjacielem mojego ojca. Znał mojego Tatę Andrzej i kilka innych znanych fanów też go poznało. Przerażające jest, że wystarczyło kłamstwo (schizofrenicy też często celowo kłamią) Renaty, że jest moją „siostrą”, aby Andrzej przytulił ją do piersi, stając się w moich oczach zdrajcą i wrogiem, bo zaczął popierać schizofreniczkę, która zniszczyła w fandomie mojego Tatę.

Mam dosyć bagna, jakim jest polski fandom. Wiedziałam, że nie należy mieć cokolwiek wspólnego z tym środowiskiem, gdy byłam jeszcze nastolatką. Bret nie powinien mnie wtedy przekonywać, że mogę być bezpieczna w fandomie. Tak się składa, że Warszawą rządzi schizofrenia Renaty, Romana oraz jego siotry Anny. Nie chcę i nigdy nie potwierdzę ich urojeń. Jestem z klubem warszawskim na noże i już zawsze tak pozostanie.

Mam nadzieję tylko, że nie będziecie dalej nękać mnie w pracy. Nie odwiedzajcie mnie, zasługuję na spokój. A moi prawdziwi przyjaciele z fandomu zawsze potrafili mnie znaleźć, jeśli chcieli. Mam tak silną obceność online, że brak prób kontaktu uważam za niechęć do kontynuowania znajomości.

Ale z tego powodu nie będę szlochać w poduszkę.

Tak się składa, że mój Tata nigdy nie był pozbawiony tytułu szlacheckiego, a na pewno nie stało się to z powodu „zgwałcenia Renaty”. Powtórze jeszcze raz – ta tępa schizofreniczka Renata ani nie jest moją krewną, ani mój Tata nie miał żadnych możliwości, aby ją zgwałcić. Nie znali się praktycznie. Nie mieszkaliśmy nigdy razem, z tym że rzeczywiście Renata jako dziecko i później nachodziła mnie i moją matkę.

Nie mam nic z nią wspólnego i pragnę, aby tępe idiotki typu Krystyny zamknęły mordy i już nigdy nie wypowiadały się na temat mojej rodziny.

Mój Tata do śmierci nie stracił swojej pozycji w świecie szlachty. Moja pozycja też jest nienaruszona. A Klub Szlachecki potwierdzi, że Wieczorek jest jednym ze szlacheckich nazwisk, bo pewni szlachice tak się nazywają. Z tym że oczywiście większość Wieczorków to nie szlachta. Ale na tej samej zasadzie ani Starak, ani Woźniak nie kojarzą się z nazwiskami szlacheckimi. Szlachectwo, a czym wiedzą szlachcice, to przynależność do pewnej warstwy szlacheckiej oraz posiadany etos i nie musi wiązać się z posiadaniem szeroko znanego nazwiska. Dodam, że pewne zadufane w sobie osoby już dawno straciły szlachectwo, bo postępowały niegodnie i w ich przypadku Klub Szlachecki nie potwierdzi ich przynależności do pewnej grupy społecznej. Te osoby same mogą się upewnić, jak wygląda ich status we wspomnianym Klubie. Dowiedzą się, że są renegatami współpracującymi ze schizofrenikami-impostorami i nie mają czego szukać w Klubie.

Są rzeczy, z których się nie wraca, są rzeczy, których się nie wybacza. Zaszczucie mnie i mojego Taty, wbrew temu, co wie na temat tych fałszywych oskarżeń Policja, zasługuje na wieczne potępienie. A zostaliśmy zaszczuci na życzenie schizofreników z mojej podstawówki, którzy są nikim, żyją z wyłudzień i naiwności wielu osób. Jest to klasyczny gang schizofreników, niebezpiecznych kłamców.

Pewna osoba straciła szlachectwo tak samo jak jej ojciec wcześniej całkowicie zasłużenie i nie da się jej obronić, bo latami tłumaczyłam jej, jakie materiały dowodowe rzeczywiście posiada Policja. Wiem, że ta osoba zaszczuła mnie i bruka pamięć mojego Taty także po jego śmierci, nie tylko w fandomie polskim, ale też międzynarodowym. Niech nie dziwą jej reakcje moich przyjaciół oraz przyjaciół mojego Taty, którzy znają prawdę.

Powtarzam, mój Tata nie miał nawet możliwości, aby zgwałcić Renatę, bo w wymieniany przez nią weekend był w Londynie, a sprawę pomówień oraz zdrowia psychicznego Renaty oraz jej rodziny badali policyjni biegli. Renata i jej bliscy to wariaci ze mną nie spokrewnieni. To że jakikolwiek fan wziął sprawy we własne ręce i postanowił dokonać na mnie samosądu to skandal, jakiego nigdy nie widział fandom światowy. Takie poczytania świadczą o demoralizacji, bo do badania prawdomówności ludzi oraz wydawania wyroków, kto jest kim, jest Policja oraz Sądy. Debile, którzy postępują inaczej, niż odwołanie się do dokumentów, czy wyników śledztwa sprzed lat i dokonują aktów terroru i samosądu są krańcowo zdemoralizowani i dla mnie nie istnieją. Bardzo proszę nie wymieniać przy mnie ich imion. Praktycznie cała Avangarda mnie zaszczuła. Ten klub dla mnie nie istnieje. Nic się w nim nie zmieniło. Bardzo proszę, aby nikt z tego klubu nie udawał, że jest to mój klub.

Mam nadzieję, że to wyjaśnia całkowiecie sprawę fałszywych oskarżeń mojego Taty i mnie w fandomie.

Odeszła mi ochota być w jakimkolwiek ruchu fanów, czy na jakimkolwiek konwencie. Wiem, co robię, jeśli chodzi o przekaz. Nie pozwolę, aby ktokolwiek udawał, że wszystko wróciło do normy. I że jak zwykle niby „przyznałam się do winy”. Nic nie wróciło i nic nie wróci. Nic nie naprawi krzywd, jakie spotkały mnie i moich krewnych. Darujcie sobie zapewnianie, że mi „wszystko wynagrodzicie”.

Napiszę wprost, macie ten pech, że tym razem dostałam prawidłową pomoc i odzyskałam pamięć, którą straciłam wcześniej zaszczuta przez schizofreników, więc mogę przedstawić wersję zgodną z tym, co rzeczywiście się zdarzyło w latach siedemdziesiątych a także później. I jest to wersja, jaką zna Policja, i jest zgodna z faktami i dowodami.

Nie będę dla was zakłamywać rzeczywistości, kurwy! Ani utrzymywać status quo. Odpierdolcie się ode mnie!