Przed swoją śmiercią Ravn kupił dla nas mieszkanie w Warszawie. Jak już wcześniej wspomniałam zginął z rąk wariata po ślubie cywilnym w Ambasadzie i przed ślubem oficjalnym kościelnym, który miał być wielką imprezą, także relacjanowaną w mediach. Mój zmarły mąż był równie bogaty jak Piotr, zarobki miał nie tylko z muzyki.

Ataki schizofreników po śmierci mojego męża spowodowały moją amnezję i nie mogłam wejść w posiadanie spadku. Niestety od czasów podstawówki prześladujący mnie schizofrenicy wmówili licznym osobom z fandomu, że są moją rodziną i że tylko oni mnie znają. Nie wiem, jak to się stało, że bez żadnych dokumentów prawnych zostali uznani za osoby, które sprawują nade mną pieczę i które mają prawo do zarządzają moim majątkiem. A paluchy schizofreników zaczęły się wyciągać też w stronę mieszkania, które odziedziczyłam po mamie. Jak rozumiem, schizofrenicy doprowadzili do zmowy środowiska przeciwko mnie.

Z całą pewnością Roman nie jest moim „drugim mężem” i nie miał prawa mnie reprezentować. Ale jakoś udało mu się do mojego mieszkania wprowadzić wraz ze swoją siostrą i kuzynką. To jest trójka schizofreników, z którymi nie mam nic wspólnego. W polskich dokumentach jestem panną, chociaż bardzo chętnie uporządkuję sprawy, bo w Ambasadzie przyjęłam norweskie nazwisko męża i zmieniłam imię na Gosia, żeby nie było problemów z polską pisownią i dziwnią wymową imienia Małgorzata. W Norwegii jestem wdową i inaczej się nazywam. Norweska część mojej rodziny ma odpowiednie dokumenty i już dawno chciałam to uporządkować. Nie tylko po pradziadku jestem Norweżką. Mam dosyć wmawiania mi przed dewiantów z warszawskiego fandomu, że nie jestem osobą, o której wszyscy mówią.

Z tego, co wiem, w mieszkaniu, które kupił Ravn, jest mój pokój z moimi rzeczami, które zostały z czasów kiedy mieszkałam tam z Bretem. Bret bał się, że jako bardzo młoda panna młoda po śmierci męża popełnię samobójstwo, więc postanowił mnie pilnować. Wprowadził się razem ze mną do tego mieszkania i kazał traktować siebie, jak mebel i się nim nie przejmować. Po prostu był na wyposażeniu mieszkania. Nigdy nie mieszkałam tam z Romanem, ale zawsze miałam jakiegoś opiekuna. Wracałam do mamy, gdy moi przyjaciele musieli podróżować. Miałam nakaz mieszkania z kimś. Chociaż to nie żałoba była problemem, ale ataki schizofreników, którzy mnie chcieli popchnąć do samobójstwa.

Z powodu zmowy środowiska – nie było żadnych formalnych dokumentów, które by dowodziły, że są moimi opiekunami – moje mieszkanie pieniądze zostały przekazane schizofrenikom, z którymi nie jestem spokrewniona. Niestety jak Alan z serialu „Dwóch i pół” cierpią na urojenia, że są kimś innym. Alan jest niezdiagnozowanym schizofrenikiem, który po śmierci brata zaczyna opowiadać, że nazywa się Charlie i zaczyna zachowywać się jak zmarły brat. Jest to bardzo uciązliwe dla ofiary, ale schizofrenicy bardzą lubią wcielać w osoby, którym zazdroszczą. Renata nie była mała pływaczką, a Roman nie był gitarzystą basowym. Anna też nie jest wokalistką. Żadna z tych osób nie jest skrzywdzoną gwiazdą. Mam ich szczerze dosyć.

Roman nie jest spokrewniony z norweskimi biznesmenami. Ciągnie kasę po Ravnie, bo udaje mojego męża i opiekuna, cierpi także na urojenia, że jest Ravnem i ma armię szczodrze opłacanych enablerów przy sobie, które wierzą w jego wersję i mnie zaszczuwają.

Ale oczywiście, nie po to schizofrenik kradnie, aby się dzielić ze swoją ofiarą. Jestem traktowana jak Kopciuszek – schizofrenicy nie tylko przejęli większość tego, co posiadam, ale też wyobrażają sobie, że mają prawo mnie traktować jak swoją służącą. Domagają się, abym ich obsługiwała za prawo dostępu do moich rzeczy w mieszkaniu, które dla mnie kupił prawdziwy Ravn. Wiem, że, zostało kupione na moje nazwisko i jest utrzymywane z majątku Ravna.

Roman nie jest norweskim księciem i nie jest spokrewniony z żadnym norweskim biznesmenem. Nie jest odpowiednikiem Piotra. Nie jest Ravnem. Bredził o Norwegii od czasów podstawówki tylko dlatego, że zainspirował się historią mojej rodziny i moim arystokratycznym norweskim pradziadkiem.

A jeśli Roman rzeczywiście jako mój „opiekun” chce przelać mi pieniądze, które do mnie należą jako spadek po mężu, to podaję po raz kolejny swój numer konta: 87103000190109851613870012 Nigdy nie dostałam żadnego przelewu. Obecnie też mam bardzo pesymistyczny pogląd na ewentualny przelew. Jak do tej pory zawsze wszystko było uzależnione od tego, czy potwierdzę urojenia Romana. Oczywiście, że nie potwierdzałam, więc byłam karana odcięciem od moich pieniędzy. Niestety za to odpowiada warszawski fandom, który bez konfrontacji ze mną czy moimi prawdziwymi krewnymi wyznaczył schizofrenika Romana na mojego „męża” oraz opiekuna.

Schizofrenicy mają opuścić moje mieszkanie, które przejęli podstępem, tylko dlatego że podtrzymywali moją amnezję i mnie zaszczuli wraz z warsawskim fandomem. Roman ma stanąć przed sądem cywilnym i oddać mi, co jeszcze z zagrabionych pieniędzy zostało.

Nie dziwcie się, że moi przyjaciele ze Stanów nigdy nie klepną Worldconu dla Warszawy, a prawnik Ravna już dawno uciął schizofrenikom przelewy.

Dla psychoterapeuty jest oczywistym, że należy ludzi wyciągać z amnezji. Jeśli się czegoś nie robi, to wygląda to tak, jakbyśmy pozwolili, że człowiek ze złamaną nogą nie dostaje żadnej pomocy. Noga i tak się jakoś zrośnie, często krzywo i z wytworzeniem fałszywego stawu, więc człowiek jakoś funkcjonuje, ale nie jest to leczenie i nie wolno na to pozwalać. Podobnie jest z ludzką psychiką, chociaż tego nie widać. Rany psychiczne są cięższe i trudniej się goją niż fizyczne.

Amnezja z powodów psychicznych jest czymś, z czym należy walczyć i nie wolno dopuścić, aby taką osobę z problemami z pamięcią zaczęli kontrolować schizofrenicy, z których powodu nastąpiła amnezja. A z reguły schizofrenicy dążą do sprawowania kontroli nad swoją ofiarą. Schizofrenicy torturują swoją ofiarę, bo chcą doprowadzić do tego, aby przyznała, że ich urojenia są prawdą. Psychoterapeuci wiedzą, że takie tortury prowadzą do wytworzenia fałszywej osobowości, bo ofiara schizofrenicznych urojeń zaczyna przypominać Patricię Hearst, ofiarę terroru oraz tortur psychicznych i fizycznych, która zaczyna sama cierpieć na urojenia, które współdzieli ze swoimi porywaczami. Syndrom sztokholmski, na który cierpiała Patricia Hearst, ma kilka głównych cech – amnezja, fałszywe wspomnienia, które które wmówili jej porywacze, a także nieprawdziwe przekonania. Terror doprowadził do tego, że przestała kontrolować swoje zachowanie, więc jak to opisywała później, była pasażerem w swoim ciele i tylko obserwowała, jak posłusznie strzela w czasie napadów i wykonuje inne instrukcje swoich porywaczy. Jestem po stronie panny Hearst i wierzę w jej relację, bo całkowicie nieprawdopodobne dla mnie jest, aby dziedziczka fortuny sama z siebie wybrała los terrorystki, po porwaniu z domu. Osoby potraktowane analogicznie do tego, jak ona była potraktowana, mogą przestać się kontrolować i zgodnie z poleceniem terrorysty, który ją zastraszył wejść pod tramwaj lub się powiesić.

Psycholodzy wiedzą, że nawet bez fizycznych tortur i gwałtu schizofrenik może kontrolować swoją ofiarę za pomocą silnych sugestii. Nie należy więc ofiary urojeń schizofrenika zostawiać pod jego „opieką”. Patricia Hearst odwołała wszystkie zarzuty wobec ojca, a rodzina bardzo jej pomogła w wyjściu z syndromu sztokholmskiego. Niestety wyleczenie zajmuje wiele lat, czasem nawet kilkanaście.

Schizofrenik, który prześladuje swoją ofiarę, wpada na jej trop jeszcze w szkole. Doznaje wtedy takich silnych urojeń, że jeżeli natychmiast nie zacznie się leczyć, nęka swoją swoją ofiarę aż do jej śmierci. Takie nękanie i prześladowanie ma swoje kolejne etapy. Najpierw zaszczuwa ofiarę w środowisku, gdzie ją pierwszy raz spotkał. Przy okazji gromadzi przy sobie swój pierwszy gang, czyli ludzi szczerze wierzących w jego urojenia i nękających razem ze schizofrenikiem ofiarę urojeń. To jest właśnie bullying, który powinien być przez nauczycieli zdecydowanie ukrócony. Jeżeli widzieliście w prasie opisy bullyingu czy cyberbullyingu, który kończył się samobójstwem ofiary, bo była wyzywana i nękana jako „kurwa”, to właśnie jest typowa ofiara schizofrenika, który poszczuł na nią środowisko, w którym ją znalazł.

Jeśli ofiara przeżyje nękanie w szkole, to schizofrenik biegnie za nią w każde inne środowisko, w którym ofiara zaczyna działać po szkole i tam ją zaszczuwa. Moi rodzice po tym, gdy skończyłam podstawówkę, byli przekonani, że moje piekło z brutalnymi kolegami i koleżankami się skończyło. Niestety schizofrenicy i ich pomagierzy zaczęli mnie nękać też przychodząc do budynku Reytana i wmawiając mi, że tam się nie uczę. Niestety wśród nękających mnie osób, jest ktoś, kogo podręczniki nazywają „zakochanym schizofrenikiem”. Jest to schizofrenik, który cierpi na urojenia, że jest chłopakiem lub mężem swojej ofiary. Nie mam nic wspólnego z tym człowiekiem, nie miał prawa nigdzie mnie reprezentować, ani na moje konto brać jakichkolwiek pieniędzy. Tym bardziej, że nigdy nie miał zamiaru się dzielić, bo przecież „odbierał” to, co według jego urojeń jemu się „należy”. Przerażające jest, że taki schizofrenik też szczuje całe środowisko na swoją ofiarę, oskarżając o chorobę psychiczną, więc ludzie ją zaszczuwają przekonani, że jej pomagają.

Gang schizofreników działa według stałych schematów. Bardzo szybko dopada rodzinę swojej ofiary i ją skłóca z najbliższymi. Moja matka też była ofiarą opowieści Renaty, Romana oraz Anny. Ryszard też bardzo długo podawał się za mojego „przyjaciela” i rozmawiał z nią za moimi plecami. Rzeczy, które robiła moja mama pod ich wpływem już na zawsze zepsuły nasze relacje.

Ofiara schizofreników jest coraz bardziej izolowana i jednocześnie też obrażona na osoby, które schizofrenikom pomagają. Jeśli do tego do tego dojdzie amnezja to jest to wyrok śmierci na osobę, którą schizofrenicy zaszczuwają, bo ich ofiara nie może się bronić skutecznie. Bardzo często nawet nie wie, kim są ludzie ją prześladujacy, ani skąd się biorą ich oskarżenia.

Po rodzinie i innych środowiskach schizofrenik napada na swoją ofiarę w jej pracy. Jeśli ma życzliwość jej współpracowników i szefa, to doprowadza do jej śmierci, bo tak intensywnie może ją „leczyć”. Oczywiście ofiara zaprzecza jego urojeniom, więc schizofrenik zaczyna dążyć do jej śmierci. Może sam zabić, ale woli często doprowadzić do samobójstwa ofiar jego urojeń. To spotkało jedną z moich przyjaciółek, na którą schizofrenicy zwalili to, co sami robili w fandomie, bo schizofrenicy zawsze oskarżają niewinne osoby o to, co robią, a przypisują sobie fałszywie rzeczy, za które można podziwiać.

Moja przyjaciółka została zaszczuta przez gang schizofreników z wynikiem śmiertelnym. Psychoterapeuci wiedzą, że ataki schizofreników prowadzą do takiej destabilizacji psychiki, że ofiara zaszczucia sama już zaczyna myśleć, że jest chora psychicznie. Psycholodzy wiedzą, że ofiara zaszczucia musi być traktowana z szacunkiem jako osoba zdrowa, ale skrzywdzona. Wsadzenie ofiary schizofreników do szpitala psychiatrycznego i wmawianie jej, że to sama jest problemem, bo to ona jest chora psychicznie, prowadzi wprost do samobójstwa niewinnego człowieka. Psychiatrzy mają problemy z diagnostyką w takich przypadkach, bo psycholog kliniczny jest odsuwany od diagnostyki, co jest niezgodne ze sztuką (a przynajmniej tak jest w podręcznikach psychologii klinicznej).

Schizofrenicy z mojej podstawówki zaszczuwają mnie przez całe życie. Ani nie są moimi przyjaciółmi, ani nie są krewnymi, nie mam też męża, nie jestem tym bardziej „chorą psychicznie żoną Romana”.

Avangarda i Andrzej stanęli po złej stronie w tym sporze. Klub nie miał prawa „się mną opiekować” i nielegalnie ubezwłasnowolnić po śmierci Ravna. Roman nie jest Ravnem i nie ma prawa do pieniedzy po nim. Moje próby wyjaśnienia sytuacji wywołały tylko kolejne bestialskie ataki gangu schizofreników oraz ich nowych wielbicieli z mojej pracy. Nie dziwcie się więc, że nigdy nie poprę marzeń Avangardy o zostaniu ważnym międzynarodowym klubem. To już zawsze będzie bardzo prowincjonalny klubik, którym rządzą schizofrenicy, doprowadzając dokładnie do takiej samej sytuacji jak we Francji.

W pewnym momencie w Stanach ja ucięłam marzenia Francuzów o Worldconie, bo przed wylotem moja mama przypomniała mi, że mam na francuskich schizofreników uważać i co spotkało naszą rodzinę we Francji. Naprawdę mój tata bał się wrócić do Francji, bo realnie groziło, że schizofrenicy zabiją też jego drugą żonę i dzieci. Nikt nie traktował poważnie jego próśb o leczenie groźnych schizofrneików, którzy mordowali w czasie konwentów.

Avangarda nie jest „moim klubem” i nigdy tego nie ukrywałam przed swoimi znajomymi. Nie byłam na światowym forum fandomu, na którym Tommy uciął marzenia Avangardy o Worldconie. Zrobił to, kierując się własnym wkurwem, dokładnie tak samo jak ja lata wcześniej w Stanach. Klub, który pozwala, aby ktoś taki jak ja był bity w czasie konwentów, miał problem z dotarciem na własną prelekcję, lub był wyrzucany z konwentu, nie zasługuje na Worldcon. Mamy też osoby zabite w caszie konwentu. Warszawa więc jest traktowana tak samo jak Francja.

Wielokrotnie składałam skargi na zachowanie różnych idiotów w czasie konwentów Avangardy. Odpowiedzią było zaszczuwanie mnie w pracy przez schizofreników i tępienie.

Nie dziwcie się więc, że mój głos, tak samo jak Tommy’ego, jest nadal przeciwko Warszawie. Ja ze swojej strony mogę tylko cichutko zasugerować Łódź, bo działa w nim zaprzyjażniony klub, który w odróżnieniu od Warszawy zawsze prawidłowo reagował na skargi.

Spotkało mnie nie tylko dużo zła ze strony schizofreników, ale także ze strony tak zwanych przyjaciół. Gdy całkowicie nielegalnie zaczęli mnie kontrolować schizofrenicy, w fandomie pojawiły się w fandomie żarty ze mnie. Gdy tylko wspomniano coś o Ravnie i robiłam dziwną minę, bo nie przypominałam go sobie, słyszałam powiedziane z rozbawieniem „nie, nie przejmuj się, ty masz amnezję”. W życiu nie spodziewałam, że ktoś po atakach schizofreników, będzie tak traktowany. Zamiast pomóc mi wyjść z amnezji z powodów psychologicznych, to tak zwani przyjaciele zostawili mnie na lodzie i praktycznie na łasce moich największych wrogów, czyli schizofreników z mojej podstawówki, z powodu których wiele razy prowadziłam akcje, które miały ludziom uświadomość, że nie są ze mną spokrewnieni.

Nie tylko nikt mi nie pomógł, ale schizofrenicy oraz ich enablerzy (także ciągnący zyski z tego, co ukradli schizofrenicy) wręcz dbali o to, abym nigdy nie odzyskała pamięci. Moje rozmowy z różnymi osobami kończyły sie z reguły tak, że „oni wezwą Romana, to ci znowu polepszy”. Nie wątpię, że z punktu widzenia zawodowych oszustów oraz schizofreników moja pogłębiona amnezja, bo takie były konsekwencje pojawienia się Romana, była „polepszeniem”, bo dalej mogli kraść bezkarnie, a ja byłam bezradna. Istnieje coś takiego, co ja nazywam Ravn’s estate, z której powinna czerpać tylko wdowa po nim, a nie przypadkowi schizofrenicy wykorzystujący jej amnezję, do której zresztą doprowadzili. Nie powinni byli nigdy dostawać żadnych przelewów, bo tak nie widziałam z nich ani złotówki. Zakładam, że udało im się roztrwonić wszystkie pieniądze, które zostały. Nie zdziwiłabym się, gdyby sprzedali także dom, który Ravn kupił przed ślubem.

W pewnym momencie udało mi się zakręcić kurki z kasą, która się Romanowi nie należała. Zostałam za to tak zakatowana psychicznie, że ledwo przeżyłam. A za co znienawidziłam Adama? Że mi w tej sytuacji nie pomógł i nie liczył się dla niego mój stan psychiczny i to czy mogę odpowiednio zacząć zarządzać swoimi sprawami. Za to sam mi zrobił pranie mózgu, podobnie jak jego ojciec i jego brat. Właśnie za to dostał zjebkę życia. Adama nigdy nie kochałam, to miała być małżeństwo z rozsądku, żebym nie była sama. Nie pomogła też schizofreniczka Anna, która już lata wcześniej fałszywie twierdziła, że jest jego ukochaną. Jest to kobieta, która przeżywała urojone romanse i zachodziła w urojoną ciążę z każdym z moich facetów. Wiele lat wcześniej poróżniła mnie też ostatecznie z Michałem. Jak widać do swoich urojeń nie potrzebuje, aby mój facet był gwiazdą. Nie potrzebuje też jakichkolwiek umiejętności czy znajomości metalu, aby twierdzić, że jest „skrzywdzoną wokalistką Burzum”. Od siebie dodam tylko, że Burzum nigdy nie nagrywało z żadną wokalistką.

Powiem wprost tak – powinniście bardzo się przejmować, że czegoś nie pamiętam i pomagać mi odzyskać pamięć. Ale oczywiście nie mam na myśli urojeń, które swobodnie wbijali mi do głowy schizofrenicy z mojej podstawówki, niszcząc mi życie i psychikę. To, że oni mieli swobodny dostęp do mnie, a nie moi prawdziwi przyjaciele, sprawiło że straciłam resztę życia i o mało co się nie zabiłam. Bardzo nie dziękuję ludziom, którzy ich wspierali. Każda osoba, która pomogła schizofrenikom w prześladowaniu mnie powinna iść do więzienia. To schizofrenicy z reguły są winni amnezji z przyczyn psychologicznych.

Bardzo chciałabym wiedzieć, co w zasadzie kierowało ludźmi, którzy uważali, że będą się ze mną kontaktować tylko przez schizofrenika Romana, z którym nie chcę mieć nic wspólnego od dziecka. Czy to był debilizm, złośliwość, czy seksizm? Czy cheć zniszczenia mnie?

Dlaczego ludzie uwierzyli, że nie wolno mi odzyskać pamieci? Oczywiście wiem, że nie byłoby to na rękę schizofrenikom, bo zaprzeczyłabym od razu ich wersjom róznych wydarzeń, ale nie rozumiem motywacji innych osób, które mnie odcięły od ludzi, z którymi chciałabym wpółpracować i rozmawiać.

Nikt nie miał prawa mnie ubezwłasnowolnić. Nikt nie miał prawa mnie traktować, jak zabawne głupie dziecko, z którego należy się nabijać, bo czegoś nie pamięta. To wcale nie było zabawne, bo naruszono w ten sposób moje prawa człowieka. Mam dosyć takiego traktowania i takich tępych fiutów, którzy niby mnie kochają od zawsze.

Osobne karne kutasy dla Policji, która nic nie zrobiła i obserwowała kolejne stadia zarąbywania i okradania mnie od roku 1988. Ukradziono mi także bezkanie reputacje i autorstwo róznych tekstów czy pomysłów. Schizofreniczki przypisywały sobie, że są autorkami wszystkiego, co tylk stworzyłam.

Sram na fandom, który zostawił mnie bez pomocy, za to mnie zaszczuł i zniszczył pod dyktando schizofreników. Po raz kolejny – w Warszawie nie ma klubu fantastyki. Odpierdolcie się ode mnie!!!

Jeden z mitów współczesnej psychiatrii mówi, że schizofrenicy są nieszkodliwi. Jest to straszliwie krzywdzące dla ich ofiar. Znaczy się, zrozumcie mnie dobrze, jedna z moich przyjaciółek to lecząca się schizofreniczka, której ojciec próbował w czasie psychozy zabić siekierą matkę. Wiedziałam o historii jej ojca, który już potem się leczył, więc gdy moja przyjaciółka zaczęła u siebie w pracy kampanię oszczerstw wobec jednej ze współpracownic i o tym mi powiedziała, zaczęłam akcję ratowania jej i przekonywania, że może też powinna się leczyć. Udało się kobietę uratować, jest lubiana, ma męża i dzieci. Na lekach jest jedną z najmilszych osób na świecie.

Rozumiem więc chęć zapewnienia osobom chorym psychiatrycznie społecznej akceptacji, ale są granice. Nie można twierdzić, że nieleczący się schizofrenik nie jest groźny. Tak się składa, że znam też podręczniki profilerów i jeden z nich opisuje typowe przestępstwa popełniane przez schizofreników. Niestety to nie jest choroba, która – jak inne choroby psychiczne – krzywdzi tylko pacjenta. Schizofrenicy zadręczają otoczenie fałszywymi oskarżeniami, także o chorobę psychiczną i nieudolnymi próbami „leczenia” ludzi, którzy nie potwierdzają ich urojeń. Przy czym bardzo często podają się za osoby z rodziny swoich ofiar. Większość nieleczących się schizofreników popełnia przestępstwa, bo mają problemy z utrzymaniem pracy i starają się przeżyć, jak potrafią. Przy czym, cierpiąc na urojenia podszyte zazdrością i chęcią dorobienia się, kradną i oszukują, aby wyłudzić pieniądze. Schizofrenik potrafi dotrzeć praktycznie do każdego i wciągnąć każdego w swoje urojenia i nakłonić, aby wziął udział w schizofrenicznych intrygach. Schizofrenicy to bardzo często paranoicy przedstawiający się jako ofiary, więc ich pomocnicy zakatowują nieszczęśliwych ludzi, którzy niczemu nie zawinili, przekonani, że stoją po stronie dobra i naprawiają świat.

Prześladujący mnie schizofrenicy stracili nieraz pracę, szczególnie, gdy próbowali w swoich sklepach przekonać swoich szefów, że nie można mnie obsługiwać, bo „jestem kurwą”. Tak się składa, że mam prawo robić zakupy w sklepach w swojej dzielnicy. To oni powinni zachować spokój, a nie mnie atakować. Naprawdę nie doprowadziłam do zwolnienia jakiegokolwiek schizofrenika kłamstwami czy pomówieniami. Nie jestem ani kurwą, ani złodziejką, więc wyzywanie mnie w taki sposób kończy się naganą. Mam takie same prawa jak inni klienci.

Oprócz psychologii społecznej i klinicznej zdobyłam też wiedzę profilerów na temat chorób psychicznych i jak rozpoznawać ludzi chorych psychicznie. Profilerzy mają swoje sposoby – na przykład schizofrenicy bardzo często pracują w sklepach spożywczych, bo mają dostęp do przecenionych lub przeterminowanych produktów. Schizofrenicy nie potrafią rządzić się pieniędzmi, więc praca w sklepie spożywczym ich ratuje, bo mają, co jeść. Oczywiście są też inne rzeczy, na jakie profiler zwraca uwagę, ale wszystkie polegają na podobnych kategoryzacjach.

Dodatkowo z powodu związku z Michałem miałam jako studentka dostęp do biblioteki jego ojca, profesora psychiatrii. Też przeczytałam, co się dało z jego podręczników, chociaż tutaj nie zdobywałam żadnych formalnych zaliczeń. Od dziecka byłam przyzwyczajona do podczytywania podręczników medycznych mojej siostry i matki, więc nie napotkałam żadnej bariery. Moja matka i siotra pracowały jako neurolożki.

Bardzo proszę, nie kłóćcie się ze mną na temat schizofreników, bo i tak najprawdopodobniej wiem więcej. Naprawdę potrafią zakatować swoje ofiary na śmierć i wykończyć całe rodziny. Doprowadzają do samobójstw dzieci, którymi się opiekują, oraz próbują mniej lub bardziej skutecznie zabić ich rodziców. Wszystko w nadziei, że odziedziczą majątek. Niestety mają bardzo silne urojenia, że dziedziczą na podstawie jakiegoś urojonego testamentu.

NIkt nigdy nie powinien mnie na zamówienie schizofreników nielegalnie ubezwłanowolnić i doprowadzić do zmowy środowiska przeciwko mnie. Podręcznik biegłego na ten temat też sobie przyswoiłam. Amnezja nie jest podstawą do ubezłasnowolnienia. Co więcej, idzie się za pacjentem, bo bardzo często chce go kontrolować właśnie schizofrenik, który doprowadził do amnezji. To pacjent decyduje, z kim chce rozmawiać, bo rozpoznaje osoby, które go skrzywdziły, nawet jeśli nie pamieta konkretnych wydarzeń. Wystarczy, że protestuje przeciw zostawianiu go sam na sam ze schizofrenikiem. Niestety takie łamanie mojej woli i psychiki to coś, co spotkało mnie wiele razy.

Ubezwłasnowolnienie jest czymś, co przebiega przed Sądem, a nie podstawie zmowy środowiska. Jest to właściwa droga postępowania, bo Policja ma swoje materiały i wie, kto jest winny amnezji i na kogo były skargi. Może wypowiedzieć się też prawdziwa rodzina. Jestem bardzo niezadowolona z postępowania fandomu, którego liczne osoby zmówiły się przeciwko mnie i uznały, że wyznaczą – całkowicie nielegalnie – prześladującego mnie schizofrenika na mojego „opiekuna prawnego”. Nic takiego nigdy nie miało nigdy miejsca. Ani to nie jest mój mąż, ani „opiekun prawny”, nigdy nie miałam opiekuna prawnego, więc przedstawianie kogokolwiek, szczególnie Romana, jako mojego „prawnego opiekuna” jest przestępstwem. I mam nadzieję, że ta osoba zostanie postawiona przed Sądem i odpowie za swoje przestępstwa, i złamanie mi życia. Nikt nigdy nie pokazał żadnych dokumentów, które by świadczyły, że ktokolwiek został wyznaczony na mojego „opiekuna”. Nie przyjmę też argmentu, że „Romana wyznaczył mi Kościół”

Nie chcę oglądać już nigdy więcej tego głupiego człowieka, który tak mną się „zaopiekował” i wmówił środowisku, że wszystkie moje sprawy trzeba przepuszczać przez kogoś niż ja.

Tutaj sobie wklejcie dowolne przekleństwo. Możecie wybrać z tych, które już są na blogu. Zniszczyliście mi całe życie. I wiem, że jeszcze latami będę stawać na nogi.

Zgodnie z tym, co pamiętam, Ravn został zabity w roku 1988. Dzień potem, zaraz gdy dostałam te smutne wieści, zostałam zaatakowana przez schizofreników oraz klub z Warszawy. To spowodowało amnezję, którą martwiło się wiele osób ze światowego fandomu oraz moi przyjaciele metale.

Jestem zmuszona kilka rzeczy wyjaśnić wprost. Dr B. nigdy mi nie pomógł, tylko zniszczył, kierując się urojeniami swojej schizofrenicznej kochanki, Renaty, z którą nie jestem w żaden sposób związana i z którą się nie kontaktuję. Roman nie jest Krukiem, czyli Ravnem. Nikt z jego grona nie miał prawa reprezentować mnie gdziekolwiek, szczególnie nie przed Bretem, czy – co jeszcze gorsze – rodziną Ravna.

Roman nie jest Norwegiem. Jego opowieści o norweskim szlachectwie to schizofreniczne wymysły oparte na historii mojego Taty. Roman nie jest bogaczem. Pieniądze, które rozdaje, to kasa, którą wyłudził (między innymi od rodziny Ravna), podając się za kogoś innego, niż jest w rzeczywistości. Jest to bardzo częste zagranie, które jest znane psychologom, szczególnie profilerom. Schizofrenicy są zawodowymi oszustami, kierującymi się chęcią przejęcia kasy, bo uważają, że mają do wszystkiego prawo.

Nie jestem bogata. Żyję tylko z tego, co sama zarobię. Szczodre karmienie fandomowych schizofreników, którzy ze swoim gangiem przybyli z mojej podstawówki, jest bezsensowne. Nadzieja, że mi pomogą i przekażą chociaż część kasy, jest czymś, co wywołuje u mnie spazmy ze śmiechu. Nie to po schizofrenicy kradną i oszukują, aby pomagać swoim ofiarom, które umiejętnie izolują i pozbawiają możliwości mówienia za siebie. Jako studentka czytałam wszystko, co się dało na temat schizofreników i jeśli ktoś wątpi, to może poprosić Michała o podanie naukowych źródeł na poparcie moich stwierdzeń. Idiota ma moje notatki oraz kopię tego, co miało być moją pracą magisterską z psychologii klinicznej. Niestety straciłam pamięć po kolejnych atakach wariatów i nie mogłam tego obronić.

Zanim mnie schizofrenicy ponownie zaatakowali wraz z panem B. i straciłam pamięć, udało mi się dotrzeć dzięki moich prawdziwym przyjaciołom do Breta i rodziny Ravna. Obie te strony natychmiast zakręciły schizofrenikom kurki z szerokim strumieniem pieniędzy, które wariaci dostawali, podajac się za moją rodzinę.

Kolejny bardzo bolejny epizod amnezji z powodów psychologicznych (ataki schizofreników takie problemy z pamiecią wywołują) sprawił, że straciłam kontakt z wieloma osobami. Dr B. bardzo brutalnie przeprowadził u mnie ponowne pranie mózgu i zaprogramował moje działania zgodnie z życzeniami schizofreników. A przynajmniej tak rozumiem tę sytuację. Naprawdę nie należało mnie zastraszać i wmawiać, że mam słuchać tylko Romana i robić tylko to, co on chce. Zostałam zmanipulowana i zniszczona.

Prawdziwy psychoterapeuta i profiler z trudnością mnie uratowali po tych sesjach przed samobójstwem. Byłam w tak złym stanie, że możliwe było tylko powolne wyciąganie mnie z syndromu sztokholmskiego. Zniszczono mi wtedy ostatnie szanse na założenie rodziny.

A całe zło, jakie mi wyrządzono, odbyło się przy oklaskach debili z Avangardy, która jako „klub” „opiekuje się mną” od roku, w którym zabito Ravna.

Powtórzę po raz ostatni – to nie jest mój klub. To nie jest mój klub od 1988 roku. To są osoby, które zniszczyły mnie już w podstawówce i cyklicznie powtarzają swoje akcje, które mają na celu zamknięcie mi ust. Wiem od kogo ciągnęli kasę, udając moją rodzinę, w latach siedemdziesiątych. Wiem też o innych wyłudzeniach. Nie mogłam wtedy dobić się z informacją, że są to oszuści. Teraz mam ten blog, więc bardzo proszę, nie dawajcie im już więcej kasy, myśląc, że są to moi bliscy, bo inaczej nie będą się leczyć, a już podstawówce trafiliby do szpitala, ale zaczął ich ratować ich doktor B. oraz różne głupy z fandomu.

Z ich powodu nigdy nie nazywajcie warszawskiego klubu fantastyki „moim klubem”. Nie oddam mojego mieszkania Renacie, bo do niej nie należy. Stwierdzenia o naszym pokrewieństwie i wysuwanie pretensji wobec mojej własności to efekt nie leczonej schizofrenii.

Bardzo mi przykro, że nikt z klubu niereagował wcześniej na moje skargi wobec tych schizofreników. Po bullyingu, który trwa całe moje życie, nawet nie przyjmę żadnych przeprosin. Klub może sobie darować wędrówki do mojej pracy. Już to przerabialiśmy przed pandemią i mam dokładnie takie same zdanie na temat schizofreników z mojej podstawówki oraz klubu jak poprzednio.

W Warszawie nie ma klubu fantastyki, a przynajmniej takie jest moje zdanie, którego już nie zmienię. Zbyt wiele już było prób uleczenia sytuacji w klubie i wyjaśnienia, kto jest kim. Odniosłam niezasłużenie takie rany psychiczne, że już niczego nie wybaczę. Są rzeczy, których się nie daruje. Dorośli to wiedzą. A klubem nadal rządzą niedojrzałe dzieci.

Plagiatorce też niczego nie daruję. Pizda nie będzie wydawać powieści opartych na moich konspektach. Już jako dziecko była ostrzegana, aby nie brała od schizofreników niczego z ukradzionej mi torby.

To chyba zamyka wątek, „czy chcę być w klubie”. Oczywiście, że nie. Odpierdolcie się ode mnie, tylko o to żarliwie proszę 🙂

Jak już wcześniej wspomniałam, prześladuje mnie od podstawówki schizofrenik, który twierdzi, że jest moim mężem. I jak to schizofrenicy atakuje mnie wkurzony, że nie potwierdzam jego urojeń. Każdy taki atak kończy się moją amnezją, bo w takim stopniu straumatyzować potrafią schizofrenicy oraz ich enablerzy. Byłam poddawana też praniu mózgu, w czasie którego byłam uczona, co mam myśleć, co pamiętać i co mi wolno mówić. Mam tego pecha, że krewna prześladującego mnie schizofrenika, którą poznałam w podstawówce, została kochanką pewnego fandomowego psychiatry, którego będę od tej pory nazywać polskim Voglem, od postaci z Dextera.

Fikcyjny Vogel jest psychiatrą, która chroni i kryje (w serialu jest to kobieta) seryjnego mordercę, Dextera. Wychowała go wręcz w przekonaniu, że ma prawo zabijać. Siostra Dextera, która nie ma pojęcia o jego dodatkowym zajęciu, w pewnym momencie zostaje tak straumatyzowana dramatycznymi wydarzeniami, że przestaje z szoku funkcjonować i wpada w depresję. Vogel robi jej pranie mózgu, po którym jej pacjentka traci pamięć i staje się sztucznie oraz nienaturalnie wesoła.

Takie działania psychiatrów są nielegalne i nieetyczne, bo szkodzą ludziom. Każdy psychoterapeuta na coś takiego reaguje wściekłością, bo wie, że to unieszczęśliwia ludzi już na zawsze. Człowiek, któremu coś takiego zrobiono, już nigdy nie będzie szczęśliwy. To wcale nie są metody psychoterapeutyczne. Nie ma czegoś takiego jak „blokowanie urojeń” czy też wspomnień nieszczęśliwych wydarzeń – jest to tylko szkodzenie ofiarom szaleńców, którzy twierdzą, że prawda to urojenia, a ich urojenia to prawda. Naprawdę lepiej pamiętać najgorsze rzeczy. Bez wyciągnięcia ich z pamięci, człowiek nigdy się nie wyleczy.

Decyzja, jaką podjęło kilka osób, że lepiej abym nie pamiętała o zabitym ukochanym, zniszczyła mi życie. Tym bardziej, że to nie szok po jego śmierci sprawił, że straciłam pamięć, ale napady schizofreników oraz, jak mi powiedziano, „opiekującego się mną klubu”. Oczywiście wśród napadających mnie ludzi był „polski Vogel”, który działał na zlecenia swojej kochanki-schizofreniczki, która nie jest ze mną spokrewniona. Muszę zaznaczyć, że polski Vogel nigdy mi nie pomagał. Pomógł tylko wariatom, bo kolportował wszędzie ich wersję i zniszczył mnie pod ich dyktando, doprowadzając mnie takiego stanu, że schizofrenicy byli zadowoleni, bo podcięto mi skrzydła i uprawdopodobniono ich urojenia na mój temat. Polski Vogel nie zweryfikował stwierdzeń wariatów u nikogo z mojej rodziny czy prawdziwych przyjaciół. Zjeby spokrewnione z Renatą czy Romanem czy też przez nich urobione się nie liczą. Dlatego też podręcznik typowych błędow medycznych jak najbardziej zakazuje psychiatrom leczenia kogokolwiek, kto się sam nie zgłosi do gabinetu. Schizofrenicy z reguły szczują lekarzy na ofiary swoich urojeń i podręczniki diagnostyki ostrzegają przed diagnozowaniem na podstawie opowieści kogoś innego niż sam pacjent. Dotyczy to też dzieci. Polski Vogel nie mógł tego nie wiedzieć, bo przynajmniej formalnie posiada odpowiednie wykształcenie.

Psychoterapeuci wiedzą, że ich pacjenci muszą odzyskać pamięć, wyjść z amnezji, aby ponownie być szczęśliwymi. Wszystko co robił Vogel to było przeciwieństwo tego, a najbrutalniej działał w chwili, gdy dowiedziałam się, że straciłam prawdziwego męża, który został dzień wcześniej zabity przez wariata. Ślub był w ambasadzie, w polskich papierach nie ma po tym śladu, bo miałam to zgłosić dopiero po uroczystości kościelnej, która miała się odbyć bardzo szybko.

Ale wrócmy do prześladującego mnie schizofrenika, który w odróżnieniu od Kruka, nigdy nie był ze mną związany. Z jego powodu zamiast poprawnego wsparcia mam na karku tabuny życzliwych idiotów, innych schizofreników z jego rodziny oraz debili z klubu, przekonujących mnie, że Roman jest miłością mojego życia. Totalna bzdura!!!

Schizofrenik Roman ze swoim gangiem, jak to zwykle schizofrenicy, zaczął mnożyć lipne dowody na to, że jesteśmy razem. Ukradzione ubrania, zdjęcia zrobione w czasie konwentów, gdy staliśmy (z mojego punktu widzenia przypadkowo) obok siebie są wśród tych „dowodów”. Ukrakł mi też ten skurwysyn paszport, gdy pod jakimś pozorem wszedł pod moją nieobecność do mojego pokoju.

Jednym z jego stosunkowo niedawnych wyczynów było „pójście ze mną” do kina. Było to jeszcze przed pandemią, w okresie, kiedy chodził za mną po mieście. Byłam poddawania jednocześnie praniu mózgu w pracy (bo schizofrenicy i Vogel napadli na mnie w pracy) oraz przekonywana, że mam kupić mu bilet i pójść z nim „na randkę”. Pewnie się nie znam, ale jestem przyzwyczajona do tego, że to mężczyźni mi kupują bilety. Prania mózgu wystarczyło tylko na tyle, że kupiłam bilet dla siebie i poszłam do kina. Na tyle byłam w stanie wypełnić sugestię. Vogel zrobił sobie ze mnie marionetkę, ale nie byłam w stanie zrezygnować z najważniejszych dla mnie punktów. A mianowicie od dzieciństwa nienawidzę schizofrenika Romana, jego siotry orazich kuzynki Renaty. Ani to moi przyjaciele, ani rodzina. I nawet jeśli cierpię na amnezję, to emocje nie kłamią. Psychoterapeuci wiedzą, że ucieka się przed schizofrenikiem, który wywołał amnezję. I to na jego widok doznaje się wstrząsu.

Tak samo jak w komunikacji miejskiej, bileter w kinie był przekonywany przez schizofrenika, że mam dla niego bilet. Jak zwykle zaprzeczyłam, aby mnie coś z tym wariatem łączyło i zaproponowałam, aby pracownik kina wezwał ochronę i patrol policyjny, jeśli wariat będzie kłócił się dalej.

Schizofrenik Roman kupił sobie bilet i usiadł w zupełnie innym rzędzie niż ja.

Wcale do siebie nie „wróciliśmy”, ani nie „byliśmy razem w kinie”. Ale jak zwykle zniszczono mi życie oraz moje zdrowie psychiczne. Mam dosyć, bo takie napady na mnie powtarzają się cyklicznie od dzieciństwa. Wystarczy, kurwa!!!

Osobom zaplątanym w niszczenie mnie wcale nie dziękuję. Mam nadzieję, że zdechną i doświadczą piekła na ziemi, jakie zaserwowano mi na życznie kilku wariatów z mojej podstawówki. Wszystko działo się też na zlecenie ludzi z Opus Dei, którzy „opiekują się” sprawą „nawrócenia” mnie oraz „cudu Barbary”, dzięki której miałam skończyć studia.

What the fuck? Wiele osób zna mnie jako geniusza i wiedzą, że nie potrzebowałam nadnaturalnej pomocy czy wstawiennictwa Barbary. Skończyłam studia wbrew nękaniu, jakie mi zaserwowała. No więc nie, nie potwierdzę „świętości Barbary”, chociaż mnie zakatowano, próbując mi wmówić, że mnie „uleczyła”, i zmuszano do dyskusji z debilami z Watykanu. Oberwałam też nielegalnymi egzorcyzmami, bo nie potwierdzałam słów wariatów oraz imbecyli na temat mojego życia.

Najmniej w tę imprezę zaplątane były osoby, z którymi naprawdę jestem spokrewniona (a jest ich jeszcze sporo), czy szczerze mi życzliwe. Mam nadzieję, że wszyscy spiskowcy współpracujący z Opus Dei trafią do więzienia, bo moje poczucie sprawiedliwości musi być zaspokojone.

No i tak, kurwa, wyglądało moje wyjście do kina „z Romanem”. Byłam instruowana w czasie prania mózgu, że mam to „wyjście z Romanem” opisać, ale co ja poradzę, że prawda jest całkowicie inna od oczekiwań moich prześladowców.

Jakiś czas temu, jeszcze przed pandemią, klub zareagował na moje skargi dotyczące wariatów, którzy mnie prześladują w czasie konwentów. Usłyszałam od kogoś z klubu, że są to moje „prywatne sprawy”, nie dziwcie się więc, że gdy mogłam sama za siebie mówić, to odradziłam Bretowi i jego przyjacielowi głosowanie za Worldconem w Warszawie. No cóż, nie płacało się klubowi mnie obrażać. Nieodpowiednia też była reakcja wielu osób z klubu, które postanowiły mnie za zaszczuć za to, że Warszawa nie dostanie Worldconu. A przynajmniej tak rozumiem wydarzenia, które rozegrały się u mnie w pracy. Bo wiecie, cierpię na amnezją po zaszczuciu przez schizofreników i z trudem odzyskuję pamięć.

Owe „prywatne sprawy” to między innymi atak schizofrenika, który mnie pobił przed panelem tak, że nie byłam w stanie psychicznie wziąć udziału w tym wydarzeniu i to jako prelegentka, tylko ukryłam się w łazience. Poprosiłam koleżankę, aby mnie zastąpiła. „Prywatne sprawy” to też ataki nożowników na mnie, zabicie mojego kolegi, a także wiele innych takich wydarzeń. Nie interesowało mnie wzięcie udziału w konwencie, na który mogą mnie nie wpuścić, lub w czasie którego mogę zostać pobita lub stracić życie. Tylko to powiedzialam Cameronowi.

Klub tolerował wyczyny grupy wariatów z mojej podstawówki, którzy podają się za moich krewnych. Są to osoby, które nie tylko są schizofrenikami, ale też zawodowymi oszustami. Wiem, że zajmują się wyłudzaniem pieniędzy od moich krewnych lub znajomych. Nie mam z nimi nic wspólnego. Nie mam „brata” – za to usłyszałam, że ktoś w fandomie podaje się za kogoś takiego. Nie mam też „siostry ciotecznej”, nie mam „męża”. Te wszystkie osoby to schizofrenicy. Moi rodzice nie żyją od lat, więc nie należy również wierzyć, że ci ludzie z nimi rozmawiali.

Rozumiem, że problemy z tym ludźmi, to są moje „prywatne sprawy”, bo to usłyszałam, ale – jak to powiedziałam moim przyjaciołom ze Stanów – niech klub sobie beze mnie organizuje Worldcon. Mnie i tak mnie nie będzie na tym konwencie. Nie po tym, co mi różne osoby z klubu zrobiły. Rozczarowałam się do warszawskiego fandomu już ostatecznie.

I bardzo proszę, aby nikt z klubu nie organiznował sobie u mnie w domu żadnych imprez. Nigdy nie zapraszałam nikogo z klubu. Nie życzę sobie żadnych telefonów z pytaniem, to kiedy mam przyjść w momencie, kiedy nikogo się nie spodziewam. W latach dziewięćdziesiątych dawałam zrobić się w chuja i przyjmowałam gości w sytuacji, kiedy ktoś sobie coś zorganizował za moimi plecami. Teraz tak już nie będzie. Nie będę tolerować takiego zachowania, nie ma zgody na organiznowanie sobie bez mojej wiedzy imprez u mnie. Piszę ten disclaimer bo wariaci mi zapowiedzieli, że wrócą z podobnym zachowaniem i tym razem doprowadzą do tego, że się poddam i wyprowadzę, bo postanowię im „oddać” moje mieszkanie. Są to osoby z klubu, ale oczywiście problemy z nimi są „moimi prywatnymi sprawami”. W takim razie zamierzam pozostać bardzo prywatną osobą, u której nikt nie będzie robił żadnych imprez. Jeśli będę się chciała z kimś spotkać, to zaproszę do Regeneracji. Nie macie zaproszenia do mojego domu. Nie jest domem otwartym.

Z tego co usłyszałam, Sieć jest pełna zachwytów nad profesjonalizmem klubu, ale mało mnie to interesuje, bo tak samo jak prawie każdego człowieka interesują mnie tylko moje prywatne sprawy. W taki sposób działa ludzka psychika, więc dla „dobra klubu” nie pozwolę się obrażać wariatom i ich tolerować. I tak składa, że bezpieczeństwo w czasie konwentów zawsze będę uważać za sprawę klubu, a nie tylko prywatną. Więc zamierzam pozostać obrażona.

I bardzo proszę, aby klub już nigdy nie twierdził, że jest „moim klubem”, bo to nieprawda. Od bardzo dawna nie jest. Wypierdalać!!!

Jak już wspomniałam wcześniej, chodziłam do podstawówki z trójką psychicznie chorych dzieci. Już w szkole były winne bullyingu, bo jak to schizofrenicy stworzyły wokół siebie gang popierających ich i broniących idiotów. Te wszystkie osoby pognały za mną i moimi bliskimi do fandomu i ponownie, jak to schizofenicy, zaczęli szczuć ludzi na mnie i moich rodziców. Wszyscy się bardzo przejęli ich urojeniami.

Wśród osób, które ci schizofrenicy ściągali do mojej podstawówki, byli państwo B. także państwo Ch. ze swoją córeczką. Owi szlachcice bardzo się przejęli opowieściami schizofreników o ich norweskim pochodzeniu oraz szlachectwie i o mnie jako „nawróconej kurwie”. Nie miało znaczenia, że Klub Szlachecki poinformowałby ich, że przechwałki Romana i jego rodziny to bzdura i że to mój pradziadek był norweskim arystokratą. Szlachcice nie mieli prawa zachować się tak, jak się zachowali, bo mieli obowiązek zweryfikować wszystko w Klubie i nie mam na myśli klub fantastyki. Zamiast tego, wbrew temu, że nienawidzę Romana od dziecka i w życiu nie chciałam się z nim wiązać, uznali że stoję ich córeczce na drodze do serca i ręki samozwańczego norweskiego „księcia” Romana, w którym się zakochali. POdobnie pan B. zakochał się w Renatce. Zrobili wszystko, aby mnie i mojego Tatę zaszczuć w fandomie i umożliwić bezkarne działanie bardzo niebezpiecznym schizofrenikom, pedofilom i mordercom. A przede wszystkim zawodowym oszustom, którzy na moje konto wyszarpali bardzo dużo kasy od rodziny Ravna i kilku innych osób.

No cóż, pewnie myśleli, że zasłużą sobie tym na wejście do arystokracji.

Panna Ch. od tamtego momentu mnie nienawidzi, nauczyła się kłamać i intrygować już jako dziecko. Mści się za to, że nie wyszła za Romana. Muszę ją rozczarować, jest do wzięcia od zawsze, tylko by musiała go leczyć i pogodzić się z tym, że to żaba, a nie książę. Pocałowała go na którymś z konwentów, ale nie zmieliło go to w księcia. Naprawdę nie musiałam dawać mu rozwodu, bo nigdy nie mieliśmy ślubu. I już parę razy udowadniałam to różnym osobom, wyciągając z urzędu zaświadczenie o stanie cywilnym. Nie mieści mi się w głowie, jak bardzo jest głupia wielbicielka schizofrenika Romana panna Ch. Jeje matka była równie głupia. Tłumaczy to, ich zachowanie i zaszczucie mnie w klubie fantastyki, a także na arenie międzynarodowej fandomu.

Niestety panna Ch. musi się podogodzić z tym, że jej własna matka zrobiła jej bardzo dużą krzywdę, bo współpracowała ze schizofrenikami i wbiła jej do głowy, że ma wyjść za „księcia”, którego znalazła sobie w mojej podstawówce. Nie ja zniszczyłam pannie Ch. życie. Ona zniszczyła mojego Tatę, mnie oraz cały fandom, tak energicznie zabiegała o spełnienie chorych marzeń schizofreników z mojej podstawówki.

To nieprawda, że ukradłam im mieszkanie. Też jest nieprawdą, że ukradziono im wielki majątek i pałac w Norwegii. To wszystko jest niczym innym, jak bajaniem pochodzącym ze schizofrenicznych urojeń tej chorej rodziny. Była szansa ich leczyć w latach siedemdziesiątych, ale dostali pomoc od państwa B. a także państwa Ch., którzy postanowili podtrzymać ich wszystkie urojenia. Biegły sądowy, który zabiegał o ich hospitalizacje, załamał ręce, bo tak ci schizofrenicy shardzieli, że nic się nie dało zrobić.

Niech panna Ch. ma pretensje już tylko do siebie, bo zniszczyła mnie i całe moje życie. Była tak ambitna w swoim dążeniu do anihilacji pamięci o Marianie Wieczorku, że rozpuściła ploty w każdym środowisku, także amerykańskich fanów, skłócając mnie ze wszystkimi.

Nic nie zrobi teraz, aby naprawić sytuację. Mogę tylko zaoferować całej Avangardzie moją nienawiść i pogardę, dla ludzi, którzy pomagali jej mnie zniszczyć. Nie interesuje mnie los Avangardy, ale wiem, że nie spełni się już marzenie Piotra, aby to był mój klub i jednocześnie najlepszy klub fantastyki na świecie. Nie jest to nawet najlepszy klub w Polsce. Proponuję wygasić działalność tego klubu, bo zajmował się tylko niszczeniem rynku fantastyki i popierał grafomanię i złodziejstwo. Nie mówiąc już o pedofilach, którzy byli przez klub ratowani.

Moja wersja, ratująca reputację Taty, ma potwierdzenie we wszystkich dokumentach zgromadzonych przez Policję już w latach siedemdziesiątych. Więc bardzo grzecznie proszę odpierdolić się ode mnie. To że mój Tata został także amerykańskim twórcom i fanom przedstawiony jako niebezpieczny przestępca i jako osoba chora psychicznie, więc odsunęli się od niego i ode mnie wcześniejsi „przyjaciele” z fandomu, jest takim skandalem, że osoby winne muszą dostać zarzuty karne. Jestem dokładnie tą osobą, z którą się podaję. Mieszkam tam, gdzie mieszkałam już jako dziecko i jest to jeden z moich adresów znanych Amerykańskiej Ambasadzie. Amerykanie mają zwyczaj indentyfikować ludzi po adresie zamieszkania i się nigdy nie mylą. Tutaj też się nie mylą, kurwa!

Warszawski fandom zniszczył mnie już w podstawówce, wierząc schizofrenikom, że to oni są moją rodziną i że mam urojenia, że jestem córką Mariana i Heleny. Nie ma pomiędzy mną a Avangardą przyjaźni od tamtego momentu tak naprawdę. Niech ci ludzie nie mówią, że są moim klubem. Wielokrotnie sabotowali mi karierę, odcinając mnie od ludzi, którzy chcieli się ze mną skontaktować i uzasadniali to tym, że mam najpierw przeprosić za ojca. I „oddać” Renacie mieszkanie. Nie zamierzam przepraszać za swojego Tatę, ani tym bardziej za ojca Romana, bo to on jest znanym Policji pedofilem. Mój Tata był zawsze niewinny. Mokotowskie mieszkanie jest moje, a schizofeniczka Renata nie ma i nigdy nie miała prawa zgłaszać do niego pretensji.

Chamstwem było, że gang schizofreników z Avangardy wyganiał mnie z konwentów i w pewnym momencie dosłownie wyniósł mnie, fizycznie nieumożliwiając rozmowę z Bretem i Johnem. Nikt z polskiego fandomu mnie nie bronił. Nie pomagał mi w walce z niebezpiecznymi schizofrenikami.

Policja działa zgodnie z bardzo niedoskonałymi przepisami, które uniemożliwiają sensowną ochronę takich osób jak ja. Praktycznie mogą tylko wyprowadzać schizofreników, którzy bezprawnie wchodzą do mieszkań lub miejsca pracy. Prokuratura czeka, aż ofiara zaszczucia odzyska pamięć, bo musi zeznawać, ale bardzo często nie udaje się doczekać. W innych krajach wystarczą dokumenty zebrane przez Policję i zeznania oraz opinie biegłych. Ofiary nie muszą zeznawać. Zamiast tego w Polsce ofiary raz za razem przechodzą piekło kolejnych ataków, co w końcu zawsze kończy się albo zabójswem albo śmiercią niewinnych ofiar, takich jak moja przyjaciółka Klicka.

Proponuję, aby PiS i inni politycy zajęli się zmienianiem prawa, aby je dopasować do cywilizowanych standardów, zamiast zaszczuwania w fandomie ofiar schizofreników. Akurat psycholodzy wiedzą, że schizofenicy potrafią dotrzeć praktycznie do każdego ze swoją psychozą i każdego urobić, więc nie trzeba było mi tego udowadniać. Jedynym efektem tego jest taki, że straciłam już zupełnie szacunek praktycznie dla wszystkich w polskim fandomie.

A schizofrenicy znowu po doprowadzeniu mnie na skraj samobójczej śmierci oraz wywoławszy amnezję, odtrąbili zwycięstwo i rozpowiedzili wszystkim, że „dziękowałam za ratunek, bo mnie uratowali”, więc staus quo został zachowany. Wszyscy są szczęsliwi, szczególnie plagiatorka, która spodziewa się przeprosin. A ja ledwo się uratowałam, bo zostałam zaszczuta gorzej niż kiedykolwiek wcześniej i zniszczono mi życie już do reszty, odbierając ostatnia szanse na macierzyństwo i ułożenie sobie życia. Szczególnie „zaopiekowano” się momi sportowymi ambicjami, niszcząc zabiegi klubu sportowego, abym wróciła formy startowej. Bo wtedy wystarczyło tylko, abym zrzuciła w zdrowy sposób wagę. Ale kurwy schizofrneiczki postanowiły mnie zaszczuć, „lecząc z anoreksji”. Gwarantuję, że w życiu nie miałam anoreksji, tylko wywołany przez zaszczucie binge eating disorder, bo „zaprogramowano” mnie w czasie prania móżgu na obżarstwo. Zresztą tak samo kilka razy została zniszczona Agnieszka.

A co ja na to? Jedyne, co mogę teraz robić, to posłużyć się starym słowiańskim zawołaniem – a chuj wam w dupę!!!

Zresztę myślę, że to przekleństwo ma swój odpowiednik w każdym języku.

Kyss meg i ræva!!!

Prześladujący mnie schizofrenicy odnaleźli mnie w pracy i za moimi plecami zaczęli odgrywać rolę moich zaniepokojonych rodziców. Nie zdawałam sobie sprawy z tego, jak bardzo urobili panią P. Ta osoba uwierzyła im, że jestem chorą psychicznie żoną Romana.

Kilku panów bardzo się pewnie tym faktem zdziwi, ale nie poradzę nic na urojenia schizofreników, którzy uważają się za osoby, które muszą mnie kontrolować. Ci schizofrenicy już, gdy byłam dzieckiem, dali mi fałszywy wybór. Czyli albo wychodzę za Romana, albo idę do klasztoru i zostawiam Renacie wszystko, co posiadam, bo jestem „nawróconą kurwą” i mam w ten sposób okazać wdzięczność. I w tym tonie zostało urobione wiele osób, które sądzą, że jestem bardzo religijna, tylko trzeba mi to uświadomić, bo „zapomniałam”. Uważają też tak jak pani P. że idiotką, która nie miała powodzenia i jedyną osobą, która mnie pragnęła, był Roman. Ale powiedzmy sobie szczerze, jedyną rzeczą, jakiej on pragnie, jest moje mieszkanie, które chce jak najszybciej po ślubie odziedziczyć. Wiem, bo mi to zapowiedział, wmawiając mi jednocześnie, że „wie, że chcę, aby mnie zabił”, bo mieszkanie musi „wrócić do niego”. Znaczy sie, wiem, co Francuzi określają jako le pettite mort, ale nie o to mu chodziło. Ten pan jest całkowicie i niezaprzeczalnie chory, a Renata nie jest za mną spokrewniona, i żadnych cudownych nawróceń nie było. Jak na złość, nadal jestem ateistką oraz poganką i było tak od dziecka.

Ataki tych moich fałszywych rodziców na mnie w pracy zbiegły się w czasie z kłótnią z Adamem, który – jako osoba, która mnie zestresowała, a potem chciała programować wszystkie moje reakcje – został przeze mnie przeklęty i rzucony. Jednocześnie pani P. była przez wariatów „zaręczana” z Adamem. Bliżej mi nie znana wariatka z klanu Romana (wiem, bo go o to zapytałam przy okazji) udawała matkę Adama i wmówiła mojej koleżance, że Adam za nią szaleje. Kobieta ma czarne włosy i niebieskie oczy. Podobno nie była to peruka. Wiem, że matka Adama wygląda zupełnie inaczej, bo ją poznałam, gdy byłam jeszcze dzieckiem. Wiele osób się zna, bo rodzice się znali z fandomowych spotkań. Więc też wyśmiałam fakt, że miałaby to być matka Adama. Adam został w czasie konwentu zaatakowany, bo wariaci postanowili mu wmówić, że kocha panią P. On naprawdę jej nie zna i nie wiem, jak można było, będąc dorosłą doświadczoną kobietą, złapać haczyk rzucony przez schizofrenika i zachowywać się jak trzynastolatka, żyjąc urojonym romansem, bez poznania osobiście faceta, bo minięcie się na korytarzu u mnie w pracy nie jest poznaniem. Nie wiem, jak można planować wspólną przyszłość, bazując tylko na słowach trzeciej osoby. I nie wiem, dlaczego bym miała – jak chcą schizofenicy – organizować przyjęcie, na którym „oddam” Adama pani P. Przy czym zadziwiające jest, że nikt z grona wielbicieli pani P. nawet nie zastanowił się, dlaczego osoba, która podobno jest „matką” Adama, nie może czegoś innego zorganizować.

Jakaś chora psychicznie idiotka dokładnie w takiej samej sytuacji nie zdołała mi dawno temu odbić Michała. Bardzo chętnie zorganizuję przyjęcie, na którym świadomy, co się dzieje, Adam powie pani P. jakie są jego prawdziwe uczucia do niej. Mam nadzieję na lepszy show, niż to co oglądałam w czasie studiów. Wtedy nikt nie był przygotowany na to, co się dzieje. A urobiona idiotka prześladowała mnie z Nyczem na Anglistyce, agresywnie domagająć się, abym zostawiła Michała, bo „oni się kochają”. Michał należał do tych facetów, którzy chodzili za mną latami, zdziwiło więc mnie to żądanie. Niestety Nycz i wariaci mnie wtedy skatowali. Nie pierwszy raz i nie ostatni.

W pokoju lektorskim pani P. zaczęła opowiadać o swoich sukcesach miłosnych i pokazywać blaszany pierścionek „od Adama”. Zaczęłam ją gasić, aby nie przeżyła bolesnego rozczarowania. Spotkało się to z jej furią i zarzuceniem mi, że jestem wariatką. Byłam też przekonywana, że jestem brzydka, a pani P. bardzo piękna, a Adam się nigdy nie ożenił, bo nie poznał szlachcianki. A ja „mam Romana”. Opadło mi wszystko, bo osoby, które mnie i Adama znają, próbowały nas godzić, bo zerwałam zaręczyny. Byliśmy już wcześniej fandomową parą i poszliśmy do łóżka pierwszy raz w czasie konwentu i był fakt roztrąbiony przez Adama wszędzie, szczerzył się, że „ma kobietę”.

Ale żadne wyjaśnienia nie pomogły i pani P. postanowiła mnie „leczyć” i zaszczuć w pracy pod dyktando schizofreników. O mało co nie wyprawiła mnie na drugi świat, bo chronieni przez nią schizofrenicy nie tylko mogli robić, co chcieli, ale moi prawdziwi przyjaciele stracili możliwość łapania mnie po pracy, więc ich starania, aby wyprowadzić mnie z amnezji, zostały całkowicie storpedowane. A schizofrenicy, jak to schizofrenicy, gdy spotkali się z negowaniem przeze mnie ich urojeń, postanowili doprowadzić do mojej samobójczej śmierci, bo tak robią schizofrenicy ze swoimi ofiarami. Doprowadzili mnie do stanu, który psychoterapeuci nazywają śmiercią psychiki. Żyję tylko dlatego, że kilka osób zagroziło mi, że też sie zabije, jeśli dokonam na sobie eutanazji. Życie w takim stanie po praniu mózgu jest praktycznie niemożliwe.

Schizofrenicy, którzy są na moim tropie od dziecka, zaczęli mnie programować (nie bijcie, to jest fachowy termin z psychologii, wiele można człowiekowi wmówić) na kogoś, kto ma się wstydzić dawnych romansów i kto ma wierzyć po praniu mózgu i z amnezją, że nigdy nie był z żadnym mężczyzną, bo wtedy będę „uleczona i pójdę do Kościoła”, dzięki temu Renata nie wyjdzie na kłamczuchę i kogoś chorego psychicznie. Bardzo dziękuję, ale nie chcę, aby świat przybrał kształ z urojeń Renaty. Od dziecka nienawidzę Kościoła Rzymsko-Katolickiego i robienie ze mnie na siłę zakonnicy jest tego przyczyną. Nikt z Kościoła nigdy nie stanął po mojej stronie i nie ratował mnie przed tymi wariatami, wręcz przeciwnie radośnie razem z nimi wszyscy zawodowi katolicy mnie zaszczuwali. A także wielu fanów, w tym Andrzej i Krystyna.

Schizofreników niszczy prawda, mnie nie, więc piszę prawdę z dużą satysfakcją, chociaż wiem jednocześnie, że steruje mną syndrom sztokholmski i przymus pisania bloga. Mam dosyć takiego życia i pracy w zawodzie, gdzie jest nadmiar narcyzów, którzy nie myślą i niczego nie weryfikują. Nikomu z ludzi, którzy stanęli po stronie Renaty i Romana w ogóle nie znając sprawy, z całego serca nie dziękuję. Ale i tak schizofrenicy będą kłamać, że im „dziękuję za uratowanie życia” oraz że „wróciłam do Romana”. Nic nie jest dalsze od prawdy, kurwy!!!

Nie dziwcie się, że Avangarda nie jest moim klubem, a z Andrzejem nie chcę kontaktów. Na pohybel skurwysynowi. Sam powinien wiedzieć, jakie punkty kontraktu złamał. Przy czym wiele osób było ostrzeganych przed ludźmi z mojej podstawówki (nawet jeśli kłamią, że poznałam ich gdzie indziej). Od dziecka proszę, aby wszystko ze mną weryfikować. Andrzej tego nie zrobił.

Niektóre moje decyzje z życia osobistego są całkowicie niezrozumiałe dla ludzi, którzy mnie nie znają, ale całkowicie zrozumiałe, gdy się wie, jak wobec mnie postępowali faceci, których rzucałam.

O Michale już trochę pisałam, ale przypomnę, że był to idiota, którego poczynaniami kierował schizofrenik, który mu wmówił, że lubię BDSM, więc Michał bez porozumienia ze mną zaczął wplatać w nasze życie erotyczne sadystyczne wskazówki wariata, który twierdził, że jest moim byłym. Najzabawniejsze jest to, że ów schizofrenik, który twierdzi, że jest moim mężem i ojcem trojga dzieci, o ile mi wiadomo, nadal jest dziewicą. Oburzające jest, że są ludzie, którzy uważają, że dla niego rzucałam swoich facetów. Prawda jest taka, że miałam swoje powody. Przy czym nie wszystkich rzuciłam, dwóch najbardziej kochanych zabrano mi, skłócając nas intrygami oraz kłamstwami. Przy czym zabiegi schizofrenicznego gangu doprowadziły mnie w obu przypadkach do amnezji i załamania psychicznego. Ani Anna ani Renata nie są psychologami i nikt z ich klanu schizofreników oraz potwierdzonych szkołą specjalną imbecyli nigdy mi w niczym nie pomógł, chociaż się tak przechwalają. Ale ludzie często nie wiedzą, że schizofrenicy, przechwalając się swoimi czynami, zawsze wszystko odwracają o sto osiemdziesiąt stopni. Przypisują sobie chwalebne czyny, a na swoje ofiary zwalają to, co rzeczywiście robią i to, co jak wiedzą, jest niedobrze odbierane przez społeczeństwo. Bardzo szybko się orientują, co im daje polask, a co jest potępiane. Więc wybielają się w swoich urojeniach bardzo intensywnie. Przy czym schizofrenicy z reguły zajmują się szkodzeniem innym ludziom. Wszystkie ich urojenia prowadzą do niszczenia innych ludzi. Schizofrenikiem nie jest ktoś, kto ucieka przed jakąś grupką ludzi całe życie, tylko osoba ktora zaczyna rządzić się zupełnie bezpodstawnie – bo nie jest w tym miejscu zatrudniony – u swojej ofiary w pracy. Skandalem jest, że mnie zaszczuto wbrew moim protestom, że nikt z tych ludzi nie jest ze mną spokrewniony.

Piotra rzuciłam, bo mnie źle traktował i czułam ograniczenia złotej klatki z treserem, który cały czas mnie kontrolował i próbował dostosować do swoich wyobrażeń, kim powinnam być jako jego żona i jak się zachowywać. Całkowice zabraniał mi prób zostania wokalistką, chociaż wiele osób tego chciało i miałam już za sobą sesje pisania materiału dla fandomowego zespołu, drugiego projektu po licealnych próbach. Na działania Piotra, jak podejrzewam, również miały wpływ osoby całkowicie chore psychicznie, które fałszywie uważał za moim krewnych. No cóż nie poradzę na to nic, że schizofrenicy bardzo często podają się za rodzinę osób, które padły ofiarą ich obsesji oraz urojeń. Zupełnie nie wyobrażałam sobie spędzenia z nim życia. Jego własny dziadek oceniał go jako głupiego i że do siebie z tego powodu nie pasujemy. Dziadek Piotra sam zakochał się w idiotce, której geny zostały przekazane kolejnym pokoleniom i zdegenerowały ród.

Na Adama się wkurwiłam za jego próby programowania mnie. Wyjaśnię o co chodzi w takich sytuacjach od strony psychologii. Po sesji terroru i wrzasków następuje miła rozmowa, w czasie której przemocowiec zaczyna tłumaczyć swojej zastraszonej ofierze, jak jej wolno postępować i co ma robić w każdej sytuacji, żeby nie wywołać kolejnego ataku furii. Zniszczyło mi to życie, bo nie byłam w stanie wrócić do kogoś, z kim powinnam była wtedy być, bo zostałam podporządkowana i zastraszona. Możliwe, że na kimś, kto nie został tak jak ja poraniona w dzieciństwie przez schizofreników, nie zrobiłaby ta manipulacja i terror aż takiego wrażenia, że się rozsypie psychicznie, straci pamięć i zacznie niewolniczo wykonywać polecenia przemocowca, ale na mnie to postępowanie miało bardzo zły wpływ i straciłam szansę powrotu do Breta, ale też Tommy’ego, moją ostatnią szansę na urodzenie dziecka. Szczególnie, że ci dawni fałszywi przyjaciele (bo znali moich rodziców) też zabrali się za bezpodstawne oskarżanie mojego Taty i zaszczuwanie go latami po jego śmierci. Ciekawe co się stało z zasadą społeczną, że o zmarłych mówi się już tylko dobrze? Ale jak widać, nauczyciele lekceważą sobie wszystkie normy. Fakt, że mój Tata był niewinny, tylko bardziej pogrążył tą fandomową rodzinę w moich oczach. Adam pochodzi z rodziny nauczycielskiej, ale to potwierdza tylko złą opinię psychologów o ludziach posiadających ten zawód. To w rodzinie nauczył się takiego postępowania. Nauczyciele nie tylko nie potrafią uczyć, ale też stosują terror, więc także zdarza im się zaszczuć własnego ucznia z efektem śmiertelnym, gdy uprą się przy czymś, kierując się pomówieniami lub antypatią.

Zostałam w ten sposób potraktowana kolejny raz akurat w czasie, kiedy odpierałam bardzo brutalne ataki schizofreników na mnie w pracy i chciałam się związać z jeszcze kimś innym. Niestety wariaci przywlekli się do mojej pracy z zamiarem „leczenia”, bo moja wersja nie pokrywała się z wersją wariata Romana i nie dawało się ich usunąć z budynku. Przyciągnęli za sobą wiele innych osób, które postanowiły udowodnić mi, że nic nie potrafię i nie jestem osobą, za którą się podaję i nigdy nie napisałam żadnego tekstu. Przy czym osoby podające się za „psychologów” czy moich przyjaciół powinny wiedzieć, że jedną z podstawowych zasad psychoterapii jest, że każdy ma prawo do swojej wersji i nikt nie może zmuszać pacjenta, szczególnie przemocowo, aby przyjął wersję kogoś innego w każdym szczególe. Nie wolno też przemocą narzucać swojego zdania. Pacjenci psychoterapeutów leczą się potem latami z konsekwencji tego rodzaju akcji ludzi z otoczenia i walcząc z traumą i stanami lękowymi, w bólach próbują odbudować swoje życie, które legło w gruzach w każdym aspekcie po takim potraktowaniu. Ludzie mają prawo oczekiwać, że zostaną zawsze potraktowani delikatnie i z szacunkiem. To nie są tylko fanaberie lewicy. Przy czym, kurwa, prawda jest w zeznaniach i dokumentach, jakie posiada Policja, której też debile z fandomu dużo zepsuli.

Macie tego pecha, że moja wersja ma pokrycie w faktach i mam na to dokumenty. Ale nawet, gdybym nie miała racji, to nadal miałabym prawo do swojej wersji i przemocowe przekonywanie mnie do czegoś innego, tylko by mi zniszczyło psychikę. Ale naprawdę Roman nie jest moim mężem, a Renata nie jest właścicielką mojego mieszkania. A Krystyna nie dostała konspektu z napisaną w dużej części powieścią ode mnie. Został mi wcześniej ukradziony, o czym wiele osób zostało poinfomowach, a kradzież zgłoszona Policji. No coż, ale fandom w Warszawie postanowił mnie zniszczyć za bronienie prawdy i swojej własnośći intelektualnej. Ale kurwy nie zrobią sobie ze mnie swojego niewolnika.

Dla porządku powtórzę jeszcze raz – ojciec Romana, niebezpieczny schizofrenik i morderca, nie jest moim ojcem, chociaż tak powtarzają ci wariaci. Mój Tata nie był gwałcicielem, a Renata nie jest moją „siostrą”. Anna czyli „Smeagol”, ostateczna kleptomanka, nie jest „skrzywdzoną wokalistką Burzum”, a Roman nigdy nie był basistą. Oboje mają silne urojenia, według których posiadają umiejętności, których nie mają. Jest to prawda również w przypadku Renaty. Moi rodzice nie żyją. Tata od roku 1985, a matka od 2000. On był blondynem, a ona brunetką. Nie wiem, jak nazywa się blondynka, która fałszywie podaje się w fandomie za moją matkę, ale nie mam z nią nic wspólnego. Przedstawiła mi się jako Barbara Nowak i na blogu nazywam ją w kilku miejscach Barbarą.

Nikt z tego grona nie jest ze mną spokrewniony. Gdyby tak było, to już w latach siedemdziesiątych zostałyby złożone wnioski do Sądu Opiekuńczego, aby ich leczyć przymusowo, ale niestety nie jest to opcja dla mnie dostępna. Bo, kurde, nie jestem z nimi spokrewniona. Niespokrewniona ofiara schizofrenika nie żadnej możliwości wsadzenia takiego wrednego skurwysyna-prześladowcy do psychiatryka.

Dla przypomnienia – moi rodzice wyglądali tak: