Drzwi

Swojego psa kupiłam dla bezpieczeństwa i kilka razy uratował mi życie. Nie tylko obronił mnie przed próbującymi się wedrzeć do mojego mieszkania osobami z przestępczej grupy ojca Romana, ale też jego zachowanie zaalarmowało mnie, gdy ktoś niepowołany wszedł pod moją nieobecność do mojego mieszkania. To nieprawda, że jestem chora psychicznie, jak próbował wmówić różnym osobom ten gang działający także w fandomie.

Zdarzyło się to, kiedy wyszłam z psem na spacer. Był to dłuższy spacer, jaki odbywał się po moim powrocie z pracy, a lektorzy angielskiego wracają dosyć wcześnie do domu. Mój pies po przekroczeniu progu zacząć warczeć i jak nigdy wcześniej obiegł wszystkie pomieszczenia, szukając wroga. Dlatego zaczęłam się rozglądać i zauważyłam, że zniknęło mi wiele rzeczy. Poszłam na Policję to zgłosić. Na całe szczęście schizofrenicy nie wchodzili do mojego mieszkania, gdy był pies.

Wróciłam do domu i zaczęłam się zastanawiać. Nie widziałam śladów włamania, więc zaczęłam podejrzewać, że ktoś albo dorobił klucze, albo ukradł te, które przechowywałam u mojej siostry. Zadzwoniłam do niej i faktycznie swojej kopii swoich kluczy nie znalazła. Musiał je ukraść wariat, który wdzierał się do jej mieszkania, oszukując wynajętą nianię, że jest dziadkiem jej dzieci.

Zaczęłam się przyglądał się drzwiom, gdy zadzwonił telefon. Był to mój dawny znajomy z pracy, profiler, do którego trafiało wszystko, co wiązało się za mną, ponieważ moja dawna firma i on wiedzieli, że padłam ofiarą przestępstw i straciłam pamięć. Profiler nakazał mi natychmiastową wymianę zamka u drzwi. Miałam też drewniane drzwi wymienić, ale o tym zapomniałam, wolałam jak najszybciej zmienić zamek, a nie czekać na fachowców, aby mi wymienili całe drzwi. Zostawiłam psa na straży mieszkania i wyszłam.

Wróciłam wkrótce z nowym zamkiem, odpowiedni sklep mieścił się wtedy w moim bloku. Wykręciłam starą Gerdę i wkręciłam nową. Był to najszybszy sposób obrony przed kimś, kto ukradł moje klucze. Zrobiłam to na tyle szybko, że nikt nie zdołał już nic więcej ukraść. A słyszałam, że wrócili i grzebali w moim zamku.

Ojciec Romana i jego siostra Anna ukradli mi wtedy wiele rzeczy. Anna cierpiała i nadal cierpi na urojenia, które robią z niej kleptomankę, bo jest przekonana, że coś, co widzi, do niej należy i że taką rzecz „odzyskuje”. Nigdy nie kradła z biedy. Policja ma całą listę rzeczy, które mi ukradła, w tym także niektóre ubrania i rzeczy zdarte ze mnie w czasie konwentów. Z zemsty niszczyła mi też ubranie, które cięła nożem ostrym jak brzytwa. To zgłaszałam Policji.

Uniknęłam wtedy strasznego losu, podejrzewam, że częściowo dlatego, że miałam psa. Inni ludzie nie mieli takiego szczęścia. Ojciec Romana i jego gang składający się z innych schizofreników z reguły czekali na mieszkających samotnie ludzi, mordowali ich, a potem powoli wynosili z mieszkania nie tylko najcenniejsze rzeczy, ale po prostu wszystko, co dało się spieniężyć. Bo wszystko w ich urojeniach należało kiedyś do nich, lub zostało kupione za ich pieniądze. Identyczne urojenia żywi Renata, wmawiająca ludziom, że mój ojciec był dla jej rodziny „koniuszym” i że moje mieszkanie zostało kupione za jej pieniądze i że zawsze miało do nich „wrócić”.

Nie muszę chyba mówić, jaka to jest bzdura. Moja Mama i Tata dobrze zarabiali, bo byli wykształceni, a Tata dodatkowo jako natywny frankofon zarabiał lekcjami francuskiego i konwersacjami. Jednocześnie ci schizofrenicy twierdzą, że moja mama mnie wydziedziczyła i że wszystko jej zostało oddane w spadku i że mieszkanie jest na nazwisko Renaty. Zadręczyli mnie tymi urojeniami. Opowiadają wierutne bzdury, testament brzmiał zupełnie inaczej, jestem spadkobierczynią, i niczego nie oddam tym kurwom, Renacie i Annie.

Mam nadzieję, że jeszcze będę mogła zobaczyć, jak wiją się z zazdrości, widząc, jak jestem ładnie ubrana i jak bardzo to nie pasuje to ich opowieści o mnie jako o „byłej zakonnicy”, pokutującej, bo była „dziecięcą prostytutką”. Moich krótkich spódniczek nie ukradłam Renacie, tylko kupiłam je sobie na prośbę zakochanych we mnie facetów. Wiele ze szpilek też kupiłam z powodów różnych próśb. A Roman nie doczeka mojej śmierci, i nic po mnie nie odziedziczy. Między innymi dlatego, że nic nigdy nas nie wiązało.

Drzwi mam już metalowe, a gang schizofreników nie wie, gdzie mieszka moja siostra i jej dzieci. Więc nie ukradną żadnych kluczy, ani nie będą ich nękać w domu. Dla moich krewnych skończył się koszmar, który ja przeżywam nadal, bo ta banda dla odmiany wie, gdzie mnie szukać.

Potrzebny mi kolejny pies.

Dodaj komentarz